Σχόλια αναγνωστών

Πρέπει να εξηγούνται τα … αυτονόητα;

12 Δεκεμβρίου 2008

ordinary-manΣε παλαιότερες εποχές δεν χρειαζόταν να εξηγούνται όσα ήταν αυτονόητα. Τα άκουε κανείς και δεν ρωτούσε. Υπήρχε η «κοινή λογική». Δούλευε αυτή και δεν χρειαζόταν καμιά άλλη εξήγηση. Σήμερα δεν υπάρχει αυτό. Μιλάς στον άλλο και στέκει και σε βλέπει με απορία. Αναγκάζεσαι να του εξηγείς τα αυτονόητα.

Ακούμε τώρα και πολλές μέρες κουβέντες των δημοσιογράφων ή των καλουμένων στα παράθυρα που διερωτώνται για πράγματα ή επίτηδες, για να κάνουν εντύπωση και να προκαλέσουν αντίδραση του κόσμου που παθητικά τους ακούει ή διότι αγνοούν στοιχειώδεις καταστάσεις της ζωής του Αγίου Όρους. Επειδή δεν θέλω να βάζω στο μυαλό μου κακούς λογισμούς, λέω ότι όλα αυτά οφείλονται σε άγνοια. Οι ίδιοι εξάλλου ομολογούν ότι ποτέ δεν πάτησαν στο Περιβόλι της Παναγίας. Μάλιστα άκουσα ένα τηλεπαρουσιαστή πρωινής ενημερωτικής εκπομπής να λέει μετά «βδελυγμίας»: « Α! πα, πα, μακριά από μας τέτοια πράγματα», εννοώντας ό,τι έχει σχέση με το Άγιο Όρος. Ομολογούν δηλαδή ότι είναι ολοκληρωτικά άσχετοι. Αφού όμως ούτε πήγαν, ούτε είδαν, ούτε έζησαν έστω και μια μέρα στο Βατοπαίδι, τότε γιατί μιλούν ;

Αναφέρουν πράγματι χρηματικά ποσά, τα οποία δαπανώνται για την συντήρηση της Μονής και για τη φιλοξενία των επισκεπτών, που στη σημερινή εποχή της φτώχειας και της ανέχειας προκαλούν το κοινό αίσθημα. Άκουσα από μία δημοσιογράφο της ΕΤ να διερωτάται: « Μα τι τρώνε τέλος πάντων οι καλόγηροι και θέλουν τόσα λεφτά την ημέρα, αστακούς ;» Δεν κάνει όμως τον κόπο να κάνει ένα απλό πολλαπλασιασμό. Κάποιος άλλος δημοσιογράφος που βρέθηκε σε μεγάλη πανήγυρη της Μονής το έκανε υπολογίζοντας τους 116 μοναχούς, τους 150 εργάτες και τους τους επισκέπτες που τη συγκεκριμμένη ημέρα ( του Αγίου Ευδοκίμου) ήταν 450. Από ένα πρόχειρο υπολογισμό κατέληξε στο ποσό των 14.000 ευρώ.

Ο Γέροντας της Μονής είπε ότι χρειαζόμαστε περίπου… 300.000 ευρώ συνολικά το μήνα για να κινηθεί το μοναστήρι, αν καλά διάβασα, δηλ. διατροφή, εργάτες, φιλοξενία και τα τυχόν αναλώσιμα. Και υπόψη σας στο Άγιο Όρος δεν τρώνε ποτέ κρέας, ψάρι δε μόνο σε μεγάλες πανηγύρεις. Όσοι πήγατε θα είδατε ότι χρησιμοποιούν κυρίως όσπρια και ζυμαρικά και γαλακτοκομικά όποτε υπάρχουν. Μεγάλο καράβι, μεγάλη φουρτούνα λέει ο λαός μας.

Να πούμε κι’ άλλα αυτονόητα;

Όλα όσα χρησιμοποιούνται (τροφές, αναλώσιμα υλικά, οικοδομικά υλικά, ρουχισμός κλπ.) μεταφέρονται από τον κόσμο με καράβια. Τα δε οικοδομικά υλικά μεταφέρονται με έκτακτα δρομολόγια. Και πληρώνονται όλες οι μεταφορές. Βλέπετε δεν μπορούν οι μοναχοί όταν χρειαστούν κάτι να πεταχτούν στο μπακάλικο της γειτονιάς ή στο σούπερ μάρκετ που είναι δίπλα τους. Πρέπει λοιπόν να κάνουν προμήθειες πολλές φορές σε ετήσια πρόβλεψη. Να τοποθετήσουν τα τρόφιμα και ό,τι χρειάζονται σε αποθήκες για να τα έχουν σε πρώτη ζήτηση. Κάνουν λοιπόν προϋπολογισμό των δαπανών τους που αν τον κοιτάξει κανείς είναι πράγματι μεγάλος. Μπορεί να χρειάζονται 3.600.000 το χρόνο; Μάλιστα. Τι να κάνουμε. Να αφήσουνε τους ανθρώπους νηστικούς; Να καταργήσουν τη φιλοξενία; Ή να βάλουν ταρίφα και εισητήριο; Τότε είναι που θα πέσουν όλοι να τους φάνε γιατί θα τους ονομάσουν εκμεταλευτές. Όταν άκουσα κάποτε ότι μόνο για το τυρί που έρχεται από τη Λήμνο θέλουμε 2.500.000 δραχμές το χρόνιο, το πόσο μου φάνηκε εξωφρενικό. Αυτή όμως ήταν η αλήθεια.

Να προσθέσουμε τα έξοδα ρουχισμού; Και ο μοναχός ξέρετε τι έχει; Ένα εσώρασο (αντερί) και ένα εξώρασο, τα εσώρουχα του και ένα παντελόνι που φτιάχνουν στη Μονή. Ένα ζευγάρι παπούτσια για το χειμώνα και ένα ζευγάρι πέδιλα για το καλοκαίρι, για όσους θέλουν, με ένα ζευγάρι κάλτσες. Με αυτά κινείται, με αυτά κοιμάται, με αυτά εργάζεται στο διακόνημα του. Μέρα-νύκτα με τα ίδια. Αυτά όταν σχιστούν μπαλώνονται. Όταν δεν φοριούνται πλέον πηγαίνει στον Γέροντα του, του τα δείχνει, και τότε λέει ο Γέροντας στον οικονόμο της Μονής να του δώσει καινούργια. Αυτό είναι η ακτημοσύνη.

Τα οικοδομικά υλικά και ο τρόπος αναστήλωσης αρχαίων κτισμάτων όπως είναι τα κτήρια των μονών δεν γίνονται όπως βλέπουμε να κτίζεται μια πολυκατοικία. Μακάρι να ήταν έτσι! Απαιτούνται ειδικές γνώσεις γιατί πρέπει το κτίσμα να γίνει όπως ήταν πρίν την καταστροφή του. Όταν προσκαλείται ο αρχιτέκτονας να δώσει την γνώμη του και έρχεται από την Αθήνα δεν παίρνει μόνο ένα μεροκάματο αλλά συνήθως πληρώνεται μετάβαση, επιστροφή και όσες μέρες μείνει στη Μονή. Και αυτό συμβαίνει συνήθως με όλους τους συνεργάτες της Μονής. Οι άνθρωποι είναι εργαζόμενοι και θέλουν να πληρωθούν. Να βάλουμε τα μεροκάματα των εκατόν πενήντα εργατών; Τα εργατικά υλικά; Τα ειδικά γάντια που χρησιμοποιούν οι εργάτες και τεχνίτες, που φθείρονται και χρειάζονται αλλαγή;

Θέλετε κι’ άλλα που δεν τα φαντάζεστε; Ως άνθρωποι οι μοναχοί αρρωσταίνουν. Και πολλοί από τους επισκέπτες χρειάζονται περίθαλψη. Νοσοκομείο και φαρμακείο δεν υπάρχει στο Άγιον Όρος. Πρέπει λοιπόν να υπάρχουν τα απαραίτητα φάρμακα που θα αντιμετωπίσουν τα περιστατικά που παρουσιάζονται. Δεν πρέπει λοιπόν η Μονή να έχει ένα απόθεμα φαρμάκων, ένα μικρό φαρμακείο;

Να αναφερθώ στα αναλώσιμα χαρτικά; Ξέρετε ότι η Μονή έχει μεγάλη αλληλογραφία; Όταν στέλλει ο πονεμένος άνθρωπος ένα ποσό μικρό ή μεγάλο πρέπει να τον ευχαριστήσει η Μονή. Θα του στείλει μια απλή επιστολή ευχαριστήρια ή αν είναι μεγάλος ο πόνος του μια παραμυθητική επιστολή. Άλλοι ζητούν απάντηση σε προσωπικά, οικογενειακά ή πνευματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Δεν πρέπει να απαντήσει ο Γέροντας; Ο άλλος κάνει επιστημονική μελέτη και ζητά φωτοτυπίες των σπανίων εγγράφων ή κωδίκων κλπ. Δεν πρέπει η Μονή να τον διευκολύνει; Οι εκδόσεις της Μονής πώς θα γίνουν; Ευτυχώς που υπάρχουν σήμερα φίλοι της Μονής που προσφέρουν χρηματικά ποσά και πολλές φορές δωρεάν προσωπική εργασία για την προετοιμασία των εκδόσεων. Μερικοί εκτιμώντας το πλούσιο πνευματικό και εκδοτικό έργο της Μονής γίνονται αποκλειστικοί χορηγοί.

Θα μπορούσα να συνεχίσω γράφοντας και άλλες δραστηριότητες, που έχουν πέσει στην αντίληψη μου, που για να γίνουν απαιτούνται και περισσότερα χρήματα. Η Μονή βοηθεί όχι μόνο τους εκτός του Αγίου Όρους αναξιοπαθούντες αλλά και ασκητές που μένουν σ’ αυτό. Αυτά όμως δεν τα ανακοινώνει.

Αυτά για όσους δεν γνωρίζουν ή δεν θέλουν να καταλάβουν.

Με εκτίμηση

Α. Μαρτυρίδης, εκπαιδευτικός.