Δυο διηγήσεις για τον Άγιο Γεώργιο από τη λαϊκή ευσέβεια

Ένα κερί στη σεπτή μνήμη του Γέροντός μου Ιωσήφ Μοναχού Βατοπαιδινού που υπεραγαπούσε τον Τροπαιοφόρο Άγιο.

Ήταν καλοκαίρι και τα απογεύματα οι Ιερείς κάθονταν στη δροσιά πίσω από την κόγχη του ναού της ενορίας μου, Αγίου Γεωργίου Πόρου στο εργατικό προάστειο της γενεθλίου πόλεως του Ηρακλείου. Μαζί τους καθόμουν κι εγώ ακούοντας ιστορίες θρησκευτικές και εθνικές. Ήμουνα δωδεκάχρονο παιδί και ζούσα ήδη τα σκιρτήματα πόθου για την Ιερωσύνη. Ένα από αυτά τα αλησμόνητα απογεύματα συνέβη τούτο:

Διαβάστε την συνέχεια στο orthodoxianewsagency.gr