Αυτό ήταν το σύνθημα αφίσας που πριν λίγο καιρό είχε γεμίσει τους δρόμους στο κέντρο της Αθήνας. Αλλά και όλο το κείμενο που ακολουθούσε, απέπνεε αυτήν τη δίψα για αλλαγή. Προγράμματα ουτοπιστικά, σχέδια που ήδη πλανήθηκαν χρεοκοπημένα στα σοκάκια της ιστορίας. Προτάσεις, που, από τις τόσες φορές που ακουστήκαν και από τις τόσες φορές που περιφρονήθηκαν, έχουν χάσει πια κάθε ενδιαφέρον. Κι όμως, αυτό το «δεν πάει άλλο» ήταν από μόνο του σε θέση να εκφράσει αυτό το πνίξιμο για μια κατάσταση σε όλα τα επίπεδα (κοινωνική, πολιτική, πνευματική), που δε σου δίνει τίποτα φωτεινό, τίποτε στέρεο να πιαστείς και να συνεχίσεις. Δεν είναι εμφανές εκ πρώτης όψεως, όμως αυτή η φράση αποτελεί ουσιαστικά μια άλλη, πιο σύγχρονη, πιο άμεση έκφραση ...





















