Ορθοδοξία και Ορθοπραξία

Γέροντας Ισίδωρος Καυσοκαλυβίτης, ο ευλαβέστατος και φιλομαθέστατος μοναχός Η Ανδρούσα της Μεσσηνίας ήταν η ιδιαίτερη πατρίδα του, στην οποία γεννήθηκε το 1885, ο κατά κόσμον Θεόδωρος Παντελόπουλος. Προσήλθε στο Άγιον Όρος το 1904. Εκάρη μοναχός το 1905 από τον Γέροντα Χαράλαμπο της Καλύβης του Αγίου Χαραλάμπους της ιεράς σκήτης Αγίας Τριάδος Καυσοκαλυβίων. Επρόκειτο περί ευλαβέστατου και φιλομαθέστατου μοναχού. Ασχολήθηκε με τη συγγραφή, την ποίηση, την αντιγραφή σπουδαίων κειμένων, την ιατρική, τη φαρμακολογία, τη βοτανολογία, την ιχνογραφία, την ξυλογλυπτική και τη διακόσμηση κολλυβών. Ο συγγραφέας ’Άλκης Αγγέλου, όταν τον πρωτοείδε, έγραψε: Ανοίγει η πόρτα και μπαίνει αθόρυβα ένας καλόγηρος. Είχα την εντύπωση πως κατέβηκε σιωπηλός απ’ τους τοίχους, από καμμιά παλαιάν εικόνα βυζαντινή και πήρε άξαφνα σάρκα και οστά, εκεί μέσα στο ...

Καταγόταν από την αρχιερατική επαρχία Μέτρων της Α. Θράκης και ήταν υιός πλούσιου βοσκού πολλών προβάτων. Βόσκοντας τα πρόβατα ο ίδιος δεν παρέλειπε να προσεύχεται. Νέος αποφάσισε τη μοναχική του αφιέρωση. Με μία κάπα μόνο ξεκίνησε, δίχως χρήματα και πράγματα μαζί του, για το Άγιον Όρος. Μετά από πολλές περιπέ­τειες έφθασε στον αθωνικό λιμένα της σωτηρίας το 1888. Πήγε στη μονή Ιβήρων να προσκυνήσει την Παναγία την Πορταΐτισσα. Κάποιος τον πλησίασε, και όταν πληροφορήθηκε ότι ήλθε για να μονάσει, του είπε να πάει στον παπα-Μηνά τον Μαυροβούνιο στη σκήτη της Αγίας Άννης. Πήγε, κτύπησε τη θύρα, εξήλθε ο παπα-Μηνάς και τον υποδέχθηκε μετά χαράς, λέγοντάς του ότι η Παναγία τον έφερε από την Πόλη. Ο νέος θαύμασε πώς γνώριζε ο Γέροντας ...

Η αγία Σοφία και οι κόρες της, η Πίστη, η Ελπίδα και η Αγάπη, ζούσαν στην Ιταλία, το 2ο αιώνα μ.Χ., στα χρόνια του αυτοκράτορα Αδριανού. Κατάγονταν από λαμπρή γενιά, πλούσια οικογένεια, με ευσεβείς προγόνους. Η μητέρα ήταν χήρα, γυναίκα ενάρετη, που ζούσε με σοφία, πίστη, ελπίδα, αγάπη στο Χριστό, και με τον ίδιο τρόπο ανέτρεφε και τις θυγατέρες της. Δεν έπαυε να τις θυμίζει πόσο ασύγκριτα μεγαλύτερη αξία έχει η ωραιότητα και τα χαρίσματα της ψυχής από την ωραιότητα του σώματος που κι αυτή διέθεταν. Αυτά όμως τις έλεγε ότι είναι πρόσκαιρα, δεν κρατούν ούτε καν σε ολόκληρη αυτή τη γήινη ζωή, αλλά πολύ γρήγορα μαραίνονται και χάνονται· ενώ τα άλλα μας προετοιμάζουν για να αντέξουμε μια ζωή αιώνια και ...