Μια μέρα ηλιόλουστη ένας γάιδαρος έβοσκε το χορταράκι του σ΄ ένα πράσινο λιβάδι και ξένοιαστος άκουγε τα πουλιά που κελαϊδούσαν και πετούσαν από δέντρο σε δέντρο. -Γεια σου γαϊδαράκο, πολύ ήσυχος είσαι σήμερα. Δε θα μας τραγουδήσεις λιγάκι; Tα πουλάκια πετούσαν χαρούμενα και με τα πειράγματά τους ξεσήκωναν τον γαϊδαράκο μας, που νόμιζε πως έχει ωραία και μελωδική φωνή. -Γκα, αγκά, αγκάααα, κορδώθηκε ο γάιδαρος γκαρίζοντας. Μα πού κρυφτήκατε; Δε σας αρέσει πια η φωνή μου; O καημένος μόλις που πρόλαβε να καταλάβει το γιατί τα πουλάκια είχαν κρυφτεί στις πυκνές φυλλωσιές των δέντρων. Ένας λύκος είχε φανερώσει τις άγριες διαθέσεις του και τον πλησίαζε απειλητικά. - Ωραία γκαρίζεις, γαϊδαράκο μου, μα μου φαίνεται πως το τραγούδι σου ήταν το τελευταίο. - Αχ, αχ το ποδαράκι ...







