Σεπτέμβριος 2015

Στις 8 Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου γιορτάζουμε τη Γέννηση της Θεοτόκου. Σύμφωνα με την Παράδοση της Εκκλησίας γονείς της Παναγίας ήταν οι ευσεβείς Ιωακείμ και Άννα, που κατάγονταν από τη γενιά του βασιλιά Δαβίδ. Μετά από θερμές προσευχές οι άτεκνοι γονείς, με τη θαυματουργική επέμβαση του Θεού αποκτούν μια χαριτωμένη κόρη, την οποία και ονομάζουν Μαρία – Μαριάμ, που στα ελληνικά σημαίνει Πριγκίπισσα, Δέσποινα, «Κυρά», Κυρία. Στη γέννηση της Θεοτόκου η Εκκλησία βλέπει την αρχή της σωτηρίας του κόσμου, όπως ολοφάνερα φαίνεται  και στην υμνογραφία της εορτής: «Ἡ Γέννησίς σου, Θεοτόκε, χαράν ἐμήνυσε πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ…» (απολυτίκιο της εορτής). Την επόμενη μέρα, στις 9 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία τιμά τους γονείς της Παναγίας μας, τον Ιωακείμ και την Άννα.

Ο Αυγουστίνος έγραψε το εξής: «Οι καρδιές μας δεν αναπαύονται μέχρι να βρουν ανάπαυση σε Εσένα, Κύριε». Συνέδεσε αυτή τη λαχτάρα με την πεποίθηση ότι είμαστε πράγματι δημιουργήματα του Θεού. Ο Ψαλμωδός κραυγάζει «Ον τρόπον επιποθεί η έλαφος επί τας πηγάς των υδάτων, ούτως επιποθεί η ψυχή μου προς σε, ο Θεός» (Ψαλμ. 41: 2). Ο πόθος της ανθρώπινης καρδιάς να συναντήσει τον Θεό γίνεται πανανθρώπινη κραυγή που αντηχεί εδώ και πολλούς αιώνες. Οι περισσότερες, αν όχι όλες, από τις θρησκείες του κόσμου δίνουν φωνή σε μια ασίγαστη δίψα για ένωση με το θεϊκό στοιχείο. Ανακαλύπτουμε ότι βιώνουμε το Θεό όχι μέσα από ασώματες και άυλες ψυχές, αλλά μέσα από έμψυχα σώματα, μέσα από την ολότητά μας ως δημιουργήματα του Θεού. ...

Στο Άγιον Όρος κατά τις Θεομητορικές εορτές ψάλλεται ο εξυμνητικός Πολυέλεος «Λόγον αγαθόν». Πρόκειται για τον ψαλμό μδ΄(44), ο οποίος ολοκληρώνεται με ειδικούς εκθειαστικούς στίχους προς την Παναγία: «Χαίρε, παντάνασσα πανύμνητε, μήτηρ Χριστού του Θεού. Αλληλούια». Το μέλος που είθισται να ψάλλεται είναι του Θεοδώρου Φωκαέως σε ήχο πλ. δ΄.  Στην ηχογράφηση που ακολουθεί ψάλλουν οι Δανιηλαίοι και ο χορός της αδελφότητας του Κουτλουμουσιανού Κελλίου Αγίου Ιωάννου Θεολόγου και άλλοι αγιορείτες. %jfdchjksabbbgff%

Πολλές θεωρίες έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς για το πώς ανακαλύφθηκε η κεραμική. Η θεωρία που έχει προταθεί από τον Goffer (1996) είναι η πιο ενδιαφέρουσα και βασίζεται στο γνωστό φαινόμενο των ρηγματώσεων που σχηματίζονται στην επιφάνεια των εδαφών. Η γρήγορη εξάτμιση του νερού από τα λεπτοκρυσταλλικά επιφανειακά στρώματα των εδαφών από ασβεστούχους πηλούς πλούσιους σε αργιλικά ορυκτά, μειώνει το συνολικό όγκο της επιφάνειας και σαν αντιστάθμισμα δημιουργούνται ρωγμές που καταλήγουν να σχηματίζουν ανώμαλες κοίλες επιφάνειες που αποχωρίζονται από το υποκείμενο υγρό έδαφος. Οι κοίλες αυτές επιφάνειες που σχηματίζονται είναι μαλακές αλλά το ψήσιμό τους σε μικρές φωτιές παράγει σκληρά κομμάτια (σαν πιάτα) που σπάνε με το χέρι με μικρή δυσκολία. Οι φυσικές τους ιδιότητες (σκληρότητα, πορώδες, αντοχή) είναι παρόμοιες με αυτές της ...