2015

Ο Κωνσταντίνος Ζάππας γεννημένος στο Τεπελένη της Βορείου Ηπείρου το 1883 ορφάνεψε από πατέρα νωρίς και διδάχθηκε τα πρώτα γράμματα στο ενοριακό σχολείο της πατρίδας του. Σε ηλικία μόλις 14 ετών, μετέβη στην Παραμυθιά στον εξάδελφο του Αναστάσιο Ζάππα, όπου εργάσθηκε για δύο χρόνια. Στη συνέχεια και ύστερα από πρόσκληση του άλλου εξαδέλφου του, Ευαγγέλη, μεταβαίνει στη Ρουμανία, προκειμένου να τον βοηθήσει στις εκεί ενασχολήσεις του. Γίνεται πολύτιμος βοηθός και συνεργάτης του, δημιουργεί μαζί του έναν βαθύ πνευματικό δεσμό και ενώνουν τα ιδανικά τους. Ευαίσθητος, αφοσιωμένος, ειλικρινής και έμπιστος, αγάπησε τη γη, όπως και ο Ευαγγέλης και εργάσθηκε αποκομίζοντας άφθονους υλικούς και πνευματικούς καρπούς. «Ας καλλιεργούμε τη γη με όσες δυνάμεις μας έδωσε ο Θεός» έλεγαν ο Ευαγγέλης και ο Κωνσταντίνος ...

α) Ιστορικό πλαίσιο της εορτής. Η καθιέρωση της εορτής των Χριστουγέννων στην παράδοση της Εκκλησίας. Όπως συνάγεται από την ενδελεχή μελέτη του ιστορικού πλαισίου της εποχής από κάθε εμβριθή ερευνητή της ιστορίας, η καθιέρωση του εορτασμού των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου αποτέλεσε το επιστέγασμα μιας μακράς διαδικασίας. Κατ’ αρχήν, οι χριστιανοί δεν εόρταζαν καμία εορτή που να παραπέμπει στη γέννηση του Χριστού. Αυτό εξηγείται εύκολα, αν λάβουμε υπόψη μας ότι κατά τους πρώτους αυτούς αιώνες, στο επίκεντρο της τιμής της Εκκλησίας δεν ετίθετο η ανάμνηση της γέννησης, αλλά του θανάτου των μαρτύρων και λοιπών ιερών προσωπικοτήτων της . Η πρακτική αυτή είχε προφανώς σωτηριολογικό υπόβαθρο και υπογράμμιζε τη σημασία που αποκτούσε στη ζωή του Χριστιανού ο στόχος της κατάκτησης της μέλλουσας ...

Η ετερότητα είναι συστατική της ενότητας και δεν έπεται αυτής, ούτε η κοινωνία απειλεί την ετερότητα, αντίθετα την προάγει. Η προσωπική ετερότητα αποκαλύπτεται και γνωρίζεται μόνο στα όρια της άμεσης προσωπικής σχέσης και κοινωνίας, μόνο με το λόγο της προσωπικής αμεσότητας που διαφοροποιεί το πρόσωπο από την κοινή φύση. Η αγάπη είναι η κατεξοχήν βεβαίωση της ελευθερίας, είναι η αποκάλυψη της προσωπικής ύπαρξης, της ελεύθερης από κάθε προκαθορισμό ουσίας ή φύσης. Η έννοια της ελευθερίας είναι στενά συνδεδεμένη με την έννοια του προσώπου. Μόνο το πρόσωπο έχει την ικανότητα να επιλέγει και ταυτόχρονα να λειτουργεί υπεύθυνα . Η χριστιανική αγάπη αποκαλύπτει, αποδεικνύει και αναδεικνύει το ανθρώπινο πρόσωπο. Και αυτό συμβαίνει όταν εξέρχεται από τον εαυτό του, όταν θυσιάζεται, όταν παραδίνεται στον άλλο. ...

Βίος του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου μέρος 12ο. Ανάγνωση απο το ομώνυμο βιβλίο του Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου Σαχάρωφ, εκδ. Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας. Η ηχογράφηση έγινε στον ραδιοφωνικό σταθμό της Ι.Μ. Λεμεσού. Διαβάζει η κυρία Όλγα Κοκκίνου.   %audio%  

Τα πενήντα χρόνια από το θάνατο του Φώτη Κόντογλου εορτάζονται φέτος με δύο εκθέσεις.  «Από τον Λόγο στην Έκφρασι» ονομάζεται η πρώτη, που έχει ήδη ξεκινήσει στην Πινακοθήκη Νίκου Χατζηκυριάκου Γκίκα και την όποια ήδη παρουσιάσαμε στην Πεμπτουσία. Οργανώθηκε από το Μουσείο Μπενάκη και είναι αφιερωμένη στα βιβλία που συνέγραψε και εικονογράφησε.  Η δεύτερη εγκαινιάζεται από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, την Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2015, στις 19.00μ.μ. στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο. Είναι η μεγάλη αναδρομική έκθεση «Φωτίου Κόντογλου Κυδωνιέως. Φαντασία και χειρ», που θα διαρκέσει έως τις 8 Μαΐου 2016. Φώτης Κόντογλου, Ναυτική σκηνή, 1924, μελάνι και υδατόχρωμα σε χαρτί, 19 Χ 24 εκ. ιδιωτική συλλογή. Στην έκθεση παρουσιάζεται όχι μόνον το ζωγραφικό του έργο, κοσμικό και ...

To μετόχι της Τρύγης της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας ήταν αφιερωμένο στην Παναγία. Ήδη στο σιγίλλιο του πατριάρχη Κυρίλλου Λούκαρη, του έτους 1623 (Ελληνικό αρχείο Ι. Μονής Σίμωνος Πέτρας ετών 1516-1801, έγγρ. 6), που επαναλαμβάνει την βυζαντινή περιγραφή του μετοχίου, μνημονεύεται ο «ναός της Υπεραγίας Θεοτόκου της λεγομένης Τρύγης», γεγονός που αποδεικνύει την βυζαντινή του καταγωγή. Ως άλλος τοπογραφικός προσδιορισμός αναφέρεται η περιοχή του Κότζινου. Το εμπορικό λιμάνι του Κότζινου ήταν κατά τον 14ο αι. ο σημαντικότερος οικισμός του νησιού μετά το Παλαιόκαστρο (σημερινή Μύρινα). Σύμφωνα με την παραπάνω περιγραφή, το βυζαντινό μετόχι διέθετε καλιεργήσιμη γη 4.350 μοδίων, «εκτός της χέρσου και ανηρώτου», έξι διώροφα οικήματα, τρεις αχυρώνες, έναν ανεμόμυλο, έναν πύργο, αμπέλια, ένα κελλί, περιβόλι, κήπο και διάφορα άλλα ...