2015

Δέηση του Δεκαπενταυγούστου του Ματθαίου Μουντέ Η Κοίμηση της Θεοτόκου του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου ΄Ελα σαν αυγουστιάτικο μελτέμι - προτού οι εφτά πληγές σφραγίσουνε το τέλος - παραπονεμένος άνεμος να χαϊδέψης το κατώφλι μας. Η φωνή μας σε περιμένει - έχει απομείνει μονάχη - τραγούδι επίμονο του τζίτζικα στο κοιμητήρι. Περιδιάβασε ανάμεσα στις τύψεις μας. ΄Εχει μια λύπη η δέησή μας, από έναν παιδικό καιρό, που ξανάνθισε μια τρυφερότητα νησιώτικης ακρογιαλιάς που καθρεφτίζει τους οικτιρμούς σου. Κατέβα από τους λόφους, φέρε την πηγή του ελέους σου ν' αναβλύση πλάι στην πληγή μας. Μάζεψε πάλι εκ περάτων τα μηνύματα της χαράς, φόρτωσέ τα πάνω σε δειλινές καμπάνες που σημαίνουν την Παράκληση και φέρτα να τα καρφώσης στεφάνι στην πόρτα μας!   Επιμέλεια Κατερίνα Χουζούρη  

Οι άγιοι Πατέρες και οι ιεροί υμνο­γρά­φοι όταν ομιλούν για την Πα­να­γία, εκπλήσσονται μπροστά στη μεγαλο­σύνη της και την ατενίζουν με δέος ιερό. Θαυμάζουν τον υπερφυή τόκο της,  υμνούν το ύψος των πνευ­­ματικών της χαρισμάτων, δοξάζουν  τον Τριαδικό Θεό για την πρέ­σβει­ρα του ανθρωπίνου γένους στον ουρανό. Γνωρίζουν ότι, τον έμψυχο ναό του Θεού δεν μπορούν να αγγίξουν χέρια αμύη­των. Ζητούν με τα­πεί­νωση από τον Δωρεοδότη  Κύριο να τους χαρίζει γλώσσα, προ­φο­ρά και λογισμό α­κα­ταί­σχυντο, λάμψη θεϊκή και φωτισμένο νου, για να πε­­ρι­γράφουν το «υπέρ λόγον και έννοιαν» μυστήριο της θείας εναν­θρώ­πησης. Πάντοτε συνδέ­ουν το ιερό πρόσωπό της με το πρόσωπο του Σωτήρος Χρι­στού.             Η Παναγία αγάπησε πολύ και πόνεσε πολύ. Βίωσε και γεύθηκε τον πόνο, την προσφυγιά, την περι­φρό­νηση, ...