2015

  Στον Εσπερινό της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ψάλλεται στον Εσπερινό το Οκτώηχο Δοξαστικό ''Θεαρχίω νεύματι'' του Ιακώβου Πρωτοψάλτου. πρόκειται για ένα αριστουργηματικό στιχηραρικό μέλος το οποίο παραπέμπει στην μεγάλη παράδοση των οκτώηχων μαθημάτων της μουσικής φιλολογίας. Το ιδιαίτερο μουσικό ενδιαφέρον του δοξαστικού βρήσκεται στον τρόπο που εξελίσεται η μουσική σύνθεση με την οκτάηχη μορφή  να αναπτύσσεται κατά ζεύγος των κυρίων και πλαγίων ήχων. Η εκτέλεση που ακολουθεί προέρχεται από αγρυπνία στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου. Στον δεξιό χορό είναι οι Θεσσαλονικείς Υμνωδοί και στον αριστερό χορό ο βατοπαιδινός χορός. %khcvfdgcvbkjgtgh%

Το καλοκαίρι φτάνει στο αποκορύφωμά του στις 15 Αυγούστου. Ημέρα μυστηριακή. Μια κηδεία μες στην καρδιά του θέρους, μέσα στην πλήρη καρποφορία του καιρού. Μέσα στην πληθωρικότητα αλλά και τη ραστώνη του Αυγούστου. Μια τελετή κηδείας δοξολογική... Με προετοιμασία δεκαπενθήμερη μελωδικών παρακλητικών κανόνων στη Μητέρα του κόσμου. Κάθε ξωκλήσι και καημός. Κάθε καμπαναριό και πυριφλεγής δέηση σε εκατοντάδες, χιλιάδες ξωκλήσια, τάματα ναυτικών, εμπόρων, γυρολόγων ή για τον εξορκισμό από τοπικά δεινά, καταφυγή και λύτρωση από νέα... Πού να ακουμπήσεις τον άνθρωπο και να μη στενάξει. Ας περιφέρεται... χαζός και χαρούμενος στην άνετη και ανέμελη θερινή του αμφίεση. Με τη μουτσούνα του καλοκαιριού ως μάσκα θαλάσσης και με τα βατραχοπέδιλα να προσπαθεί για το δικό του ξεπέρασμα. Να αναζητεί μια άλλη αίσθηση ...

Ο ΕΥΣΕΒΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΗΣ.  ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΝΑΝΤΙ ΑΥΤΟΥ   Μία όμορφα καλλιτεχνημένη στάμνα σε μία άκρη της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου, αναγράφει πάνω της μία αχώρητη αλήθεια, σύμφωνα με την οποία «ο ουρανός δεν εμπόρεσε να τον χωρέσει και μια γυναίκα τον εχώρησε». Αυτό το μυστήριο της σαρκωμένης αλήθειας είναι και η σημερινή μας εξερεύνηση. Στη φιλοσοφική σκέψη της αρχαίας Ελλάδος, η σχέση Θεού και ανθρώπων, περιγραφόταν μέσα από μία εξωτερική και ηθική σχέση, εν τη απουσία μιας οντολογικής σχέσης και αληθινής κοινωνίας κτιστού και ακτίστου. Τι συνέβαινε λοιπόν; Δεν υπήρχε στη σκέψη αυτή η ένωση του Θεού με τον άνθρωπο, κάτι που ομολογεί και ο Πλάτωνας στο Συμπόσιο, ότι δηλαδή «θεός ανθρώπω ου μείγνυται». Ό,τι υπήρχε είχε λόγο ύπαρξης μόνο ως ...