2015

Για τους μικρότερους φίλους μας Σχολή πεζών 3/3 – Σε δρόμο χωρίς διαβάσεις πεζών Μέχρι τώρα έμαθες πώς πρέπει να συμπεριφέρεσαι ως πεζός, όταν βαδίζεις μέσα στην πόλη ή και σε οποιοδήποτε μέρος κυκλοφορούν αυτοκίνητα. Η επιδίωξή σου πρέπει να είναι η ασφάλεια. Τα πεζοδρόμια – οι δρόμοι για τους πεζούς – είναι ο χώρος όπου βαδίζουμε. Έμαθες ακόμη πως όταν θέλεις να περάσεις έναν δρόμο απ΄ όπου διέρχονται πολλά αυτοκίνητα, πρέπει να χρησιμοποιείς τις διαβάσεις και να βλέπεις τις εντολές που δίνουν οι σηματοδότες. Αν μένεις έξω από την πόλη ή σε περιοχή με στενούς δρόμους και με αραιή κίνηση και πάλι πρέπει να τηρείς όλους τους κανόνες που έμαθες, για την ασφάλειά σου. Μην ξεχνάς πως ένα αυτοκίνητο δεν μπορεί να σταματήσει ...

Φυλλομετρών το ογκώδες Ημερολόγιον του Οικουμενικού Πατριαρχείου και τα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος, αναγινώσκω τα περί υπερτίμων και εξάρχων, άτινα «στολίζουν» πάντα μητροπολίτην ανήκοντα εις το κλίμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ως δ’ επ’ εσχάτων επεξετάθησαν και εις το κλίμα του Πατριαρχείου Αλεξανδρειάς, ένθα πάσα η Αφρική διεμοιράσθη μεταξύ υπερτίμων και εξάρχων. Τούτο ουκ αφήκεν ανεπηρέαστον και την ημιαυτόνομον Εκκλησίαν της Κρήτης. Η ίδρυσις νέας μητροπόλεως συνεπάγεται και τινά υπέρτιμον και έξαρχον ξηράς και θαλασσών, θαλασσών δε και πελαγών για το μη εξαρκήσθαι την ξηράν. Και ταύτα ως συνεπακόλουθα της αναδείξεως ή προαγωγής, των αρχαίων επισκοπών εις μητροπόλεις επί Πατριάρχου Αθηναγόρα (1962). Αδιανόητον γάρ τοίς εν τοις Πατριαρχείοις η ύπαρξις μητροπολίτου άνευ της αποδόσεως της τιμής του υπερτίμου και εξάρχου. Τα έχοντά ...

  Η μελέτη του φιλολόγου κ. Ηρακλή Ψάλτη σχετικά με τα θέματα της αμαρτίας και της λύτρωσης στο έργο του Γ. Βιζυηνού, από την άποψη της Ορθόδοξης Θεολογίας (προηγούμενη δημοσίευση: http://bitly.com/1HKNt71), εισέρχεται στην εξέταση του κοινωνικού πλαισίου που έζησε ο μεγάλος Έλληνας λογοτέχνης. ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3.  Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΒΙΖΥΗΝΟΥ 3.1  Το ιστορικό-κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο ζει και δημιουργεί ο Γεώργιος Βιζυηνός Η όποια δημιουργία δεν διαμορφώνεται σε ένα «αποστειρωμένο» κοινωνικο-πολιτικό περιβάλλον, αλλά σ’ ένα συγκριμένο και κοινωνικο-πολιτικά προσδιοριζόμενο, αφού, όπως υπενθυμίζει ο νομπελίστας Γιώργος Σεφέρης (1900-1971), ο δεσμός του δημιουργού με την εποχή του δεν είναι διανοητικός ούτε συναισθηματικός, αλλά δεσμός καθαρά βιολογικός, είναι ο «ομφάλιος λώρος» που δένει το έμβρυο με την μητέρα του. Είναι χρήσιμο, συνεπώς, για την εργασία μας να παρουσιαστεί το «περιβάλλον» ...

Ο άσωτος βρήκε διέξοδο και την υλοποίησε αμέσως. Και πραγματικά μόνο μια στιγμή απέχει η επιστροφή στον προσανατολισμό αν κανείς αναλάβει την ευθύνη του, όπως ο παράλυτος που σηκώνει το κρεβάτι του και περπατάει… ο οποίος δεν άρχισε το διάλογο και τις διαπραγματεύσεις για την ανημπόρια του… Σηκώθηκε. Σε μια στιγμή. Μια στιγμή για να «βρει κανείς τον χαμένο εαυτό του» που προϋποθέτει αμέτρητες διεργασίες, όπως το πάτημα ενός κουμπιού στον υπολογιστή που μέσα σε δευτερόλεπτα αναζητά με επιτυχία ένα χαμένο αρχείο. Για να έρθει κανείς «εις εαυτόν», έχει να συγχρονίσει τις διαφορετικές θέσεις ώστε να συνυπάρξουν ταυτόχρονα …. «Κράτα το νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι»  λέει ο Αγ. Σιλουανός και μας δίνει προοπτική…. Τόλμησε να δεις τα χάλια ...