Με προβληματίζει, λοιπόν, η συσχέτιση "των χυδαίων λέξεων", "βέβηλων" και "μη ευπρεπών" με τη σαρκική αγάπη. Στο Άσμα Ασμάτων διαφαίνεται η δυνατότητα της σχέσης του Θείου με το ανθρώπινο, αλλά μήπως υποβιβάζεται η ανθρώπινη ερωτική επικοινωνία, όταν δεν αναφερόμαστε στις αναλύσεις μας, στην αγάπη που λαμπρύνει το ανθρώπινο πρόσωπο κατ΄ εντολή του Δημιουργού; Μήπως δεν υπάρχουν χυδαίες λέξεις, αλλά μόνο χυδαίοι άνθρωποι; Ο Χρήστος Γιανναράς, (Χ. Γιανναράς, 1979), στο βιβλίο του "Η Ελευθερία του Ήθους" αναφέρει: "Ο Θεός είναι μόνο ένα οντολογικό γεγονός αγάπης και μια έκχυση αγάπης, ένα "πλήθος χρηστότητος", μια παραφορά ερωτικής αγαθότητας." Θα μπορούσε λοιπόν αυτός ο Θεός να θέσει την αγάπη σε καθεστώς νομικών κανόνων; να τη συνδέσει με την ψυχολογική καταπίεση συμπλεγμάτων ενοχής;" Ακόμα και στην ...








