2015

Η Πλάκα γιορτάζει φέτος την Τσικνοπέμπτη και στις 12 Φεβρουαρίου  μετατρέπεται σε μια ολοήμερη ζωντανή αποκριάτικη γιορτή με πρωταγωνιστές τη μουσική, τους αποκριάτικους ρυθμούς, αλλά και καρναβαλιστές που θα δημιουργήσουν ένα αποκριάτικο ξεφάντωμα. Την έναρξη της μεγάλης γιορτής σηματοδοτούν στις 12μ. η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων με την αποκριάτικη μουσική διαδρομή της από την Πλατεία Κοτζιά προς το Μοναστηράκι και το Μουσικό Σχήμα «Λευτέρης Γρηγορίου & Global Νταούλια», που την ίδια ώρα θα ξεσηκώσει με τα παραδοσιακά του όργανα , τον κόσμο που θα το συναντήσει στη μουσική διαδρομή του από το Μοναστηράκι προς το Θησείο. Τη σκυτάλη παίρνει στις 7μ.μ. η Χορωδία του Δήμου Αθηναίων με τη συναυλία της στο σταθμό Μετρό Μοναστηρακίου, ενισχύοντας με λάτιν ρυθμούς τον αποκριάτικο παλμό. Την ίδια ώρα οι επισκέπτες στο Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης «Αγγελική Χατζημιχάλη», θα έχουν ...

Μπήκαν στο αμάξι κι ο μπαμπάς έβαλε μπρος τη μηχανή. Θα πήγαιναν να φάνε στο εστιατόριο του κυρ Γιάννη σήμερα. Οι μεζέδες του, το κρασί του, η φιλοξενία του αλλά και οι αμέτρητες ιστορίες του ήταν πολύ δημοφιλείς στη γύρω περιοχή.  Έτσι ο Γιώργος, ο Λάμπρος και οι γονείς τους είχαν αποφασίσει σήμερα να τον «τιμήσουν» με την παρουσία τους  και να γευτούν τα χωρίς αμφιβολία πεντανόστιμα εδέσματα που θα τους πρόσφερε. Όταν έφτασαν, η υποδοχή ήταν θερμότατη. «Καλησπέρα σας, περάστε, καθίστε εδώ παρακαλώ», ο κυρ Γιάννης τους έβαλε να καθίσουν σ΄ ένα τραπέζι με θέα την καταπράσινη πλαγιά του λόφου, τους έφερε τους καταλόγους και κατευθύνθηκε προς την κουζίνα, για να τους αφήσει να αποφασίσουν τι θα παραγγείλουν. Ο Λάμπρος άνοιξε ...

  Το παρόν "Μαρτυρολόγιο" συγγραφέων και καλλιτεχνών που υπέστησαν διωγμούς, βασανιστήρια, εξορία και εκτελέστηκαν η αυτοκτόνησαν, η και καταδικάστηκαν σε λήθη, κατά τα χρόνια κυρίως του σταλινισμού, αλλά και του λενινισμού, είναι ενδεικτικό του πνεύματος μιας εποχής, μιας κοινωνίας και βεβαίως μιας συγκεκριμένης ιδεολογικής πρακτικής. Δημήτρης Μπαλτάς "Μαρτυρολόγιο. Συγγραφείς και καλλιτέχνες στο στόχαστρο της σοβιετικής εξουσίας." Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2014, σελ. 136 Πολλοί συγγραφείς και καλλιτέχνες έχασαν την ζωή τους, ενώ όσοι γλίτωσαν την εκτέλεση εξορίστηκαν η έμειναν στην σιωπή. Κάποιοι δε, επειδή δεν άντεξαν τις συνθήκες καταπιέσεως που επέβαλε το καθεστώς, οδηγήθηκαν στην αυτοκτονία. Όλοι αυτοί οι δημιουργοί, στους οποίους είναι αφιερωμένη η παρούσα μελέτη, είναι "μάρτυρες" της ελευθερίας της σκέψεως, του λόγου και της κριτικής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα από τα πιο αξιοπρόσεκτα σημεία είναι η τοποθέτηση του ανθρώπου στον Παράδεισο, για να τον καλλιεργεί και να τον επιμελείται: «Καί έλαβε Κύριος ό Θεός τόν άνθρωπον, δν έπλασε, καί έθετο αυτόν έν τφ παραδείσψ της τρυφής, έργάζεσθαι αυτόν καί φυλάσσειν» (Γεν. 2,15). Η θέση του ανθρώπου, από τα πρώτα κεφάλαια της Παλαιάς Διαθήκης, αποκτά μία ιδιαιτερότητα σε σχέση με τη φύση και αποκτά μία διάσταση που σε πολλούς δεν γίνεται άμεσα αντιληπτή. Για να γίνει σαφής η θέση του πρωτόπλαστου στον Παράδεισο, πρέπει να τον κατανοήσουμε ως ένα χώρο τρυφής, χωρίς όμως να συνεπάγεται αυτό πως ο Αδάμ θα ασχολείται μόνον με την ευδαιμονία του. Η εντολή «έργάζεσθαι αυτόν καί φυλάσσειν» μάς οδηγεί στη σκέψη ότι η φροντίδα και η ...

Αποτείχιση ορίζεται η εκούσια απομάκρυνση από τα όρια της επίσημης Εκκλησίας εξαιτίας δογματικών ή κανονικών αποκλίσεων του ανώτερου, προπαντός, ιερατείου της. Στο όνομα της αποτείχισης, ωστόσο, κανονικού μέτρου εξάπαντος προληπτικού και θεραπευτικού της προάσπισης της πίστεως έναντι των οιωνδήποτε αιρετικών παρεκκλίσεων, παρατηρείται τελευταία μια νεοαιρετική ομώνυμη εκκλησιολογική τάση και στάση, σύμφωνα με την οποία και στο όνομα τού δήθεν γενικού οικουμενιστικού μαγαρισμού των Ορθοδόξων Επισκόπων ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί αποκόπτουν εαυτούς από το σωτήριο Σώμα του Κυρίου, την Εκκλησία. Και αυτό δεν μπορεί παρά να συνιστά πλάνη. Οι σημερινοί αποτειχισθέντες, διακατεχόμενοι από το γνωστό σύνδρομο της κολοβής αλεπούς, θέλουν, ομοτρόπως με την αισώπεια πρωταγωνίστρια, να παρασύρουν και άλλους στην πλάνη τους, την οποία φυσικά και βαπτίζουν ορθοδοξία γνήσια, όπως προ αιώνος ...

  Η μεγαλοφυής στρατηγική του σατανά επεσήμανε το κέντρο του στόχου, με το οποίο η κτίση εσώζετο και με την κατάλληλη μέθοδο έστρεψε τη μάχη προς αυτό. Ο Λόγος του Θεού με την ενανθρώπησή του όχι μόνον έσωζε την κτίση από τη φθορά και το θάνατο, αλλά την έκανε και σύσσωμη με τον εαυτό του. Το μέσον αυτής της σωτηρίας είναι η ορθή πίστη από μέρους των κτισμάτων προς το θείο πρόσωπο του Λυτρωτή ως ομοουσίου με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, και άρα ως Θεού που μπορεί να σώσει τα σύμπαντα. «Διότι η κτίση υποτάχθηκε στη φθορά, όχι γιατί έφταιγε αλλά γιατί έτσι θέλησε αυτός που την υπέταξε»(Ρωμ. 8, 20). Αναμενόταν επομένως ο Λυτρωτής για να επαναφέρει την ισορροπία. ...

Στις 27 Νοεμβρίου 2013 το Οικουμενικό Πατριαρχείο συγκατέλεξε στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας τους Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη και Ιερομόναχο Μελέτιο, τον εν Υψενή Ρόδου. Στο ορθόδοξο πλήρωμα της χώρας μας ο πρώτος είναι ευρύτερα γνωστός, μιας και έζησε σχετικά πρόσφατα (1906-1991). Ποιος είναι όμως ο δεύτερος πρόσφατα καταταγείς άγιος; Ο όσιος Μελέτιος, λοιπόν, γεννήθηκε στο χωριό Λάρδος της Ρόδου περί τα τέλη του 18ου αιώνα. Το κοσμικό του όνομα ήταν Εμμανουήλ και από μικρός έλαβε "παιδεία και νουθεσία Κυρίου" από τους γονείς του (επίσης όπως και ο άγ. Πορφύριος). Τα θεία γράμματα τα διδάχθηκε από τον εφημέριο της γενέτειράς του. Από την παιδική ηλικία, επίσης, επέδειξε έντονα φιλανθρωπικό και ελεήμον πνεύμα, παρά τις επιπλήξεις των γονέων του. Άλλο ένα χαρακτηριστικό της παιδικής του ηλικίας ...

«Η Τέχνη δεν είναι ποτέ ένας δογματισμός, ούτε ισχυρίζεται ότι μας παρέχει όλες τις δυνατότητες και ερμηνείες. Μόνο αν θελήσουμε να κατανοήσουμε τις αποκαλύψεις της και να αποσαφηνίσουμε τη ζωή μέσα από τα μυστικά της, αναγνωρίζουμε την αποστολή της. Σκοπός της είναι πάντα η δική μας προσωπική ελευθερία». Αλέκος Κοντόπουλος, Αισθητικά Δοκίμια, 1970 «Έχουν περάσει περίπου 60 χρόνια από τότε που ο ζωγράφος Αλέκος Κοντόπουλος (1904-1975) και οι «Ακραίοι» (Γ. Γαΐτης, Γ. Μαλτέζος, Δ. Χυτήρης, Ο. Ραγκαβής και Λ. Λαμέρας) δημοσίευσαν το Μανιφέστο τους, μια γραπτή μαρτυρία μεγάλης σημασίας για την ιστορία της Μοντέρνας Τέχνης στην Ελλάδα. Εκεί διατύπωναν τα αδιέξοδα στα οποία είχε περιέλθει η ακαδημαϊκή τέχνη και εξέφραζαν τις προσδοκίες και τις θεωρητικές τους προσεγγίσεις για τις νέες κατευθύνσεις ...