Μέσα στο περιορισμένο ανθρώπινο πήλινο σκεύος, ευρίσκεται εγκλωβισμένο απέραντο θαυμάσιο μυστήριο, το οποίο με δυσκολία μπορούμε να προσδιορίσουμε. Με αυτό αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος, όσο μπορεί, τον γύρω του υλικό κόσμο. Ασφαλώς οι άνθρωποι γνωρίζουν μέχρις ενός σημείου την πραγματικότητα στον υλικό κόσμο με το πνεύμα τους, το οποίο δεν έχει τα γνωρίσματα των υλικών πραγμάτων. Το ανθρώπινο πνεύμα δεν μπορεί να αντικειμενοποιηθεί, όπως η ύλη, και η ύπαρξή του δεν μπορεί να αποδειχθεί με τις αισθήσεις. Άνκαι είναι ασύλληπτο για τις μορφές της υλικής πραγματικότητας, εν τούτοις αποτελεί το μέτρο όλων των ορατών πραγματικοτήτων. Ο άνθρωπος αισθάνεται όλο και περισσότερο ότι το πνεύμα με τη σκέψη, ανκαι είναι αόρατο και αψηλάφητο και άρα άυλο, είναι περισσότερο πραγματικό από κάθε άλλη ...
















