Στο σημείο αυτό ο Αριστοτέλης ασκεί δριμεία κριτική στον Πλάτωνα με το να διατυπώνει την απορία του, η οποία οδηγείται σε αντίφαση, διότι από τη μια μεριά αξιώνει οι ιδέες να είναι γενικές έννοιες (καθόλου) και από την άλλη συγχρόνως να είναι χωριστές και ατομικές (καθ’ έκαστον). Το ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει, έχει εκθέσει δια μακρών και σε άλλα σημεία ο Αριστοτέλης, ο οποίος θεωρεί αναγκαία μεν την ύπαρξη των γενικών εννοιών, όπως είναι οι ιδέες, διότι δημιουργούν τις προϋποθέσεις των γνώσεων και της επιστήμης, αφού τα αισθητά πράγματα είναι ρέουσες και μεταβαλλόμενες πραγματικότητες, δεν συμφωνεί όμως με το γεγονός ότι ο Πλάτων χωρίζει τις ιδέες από τα αισθητά. Εδώ επαινεί τον Σωκράτη που δεν έκαμε αυτόν τον χωρισμό. ...





















