2017

Χριστούγεννα 1914. Χαρακώματα. Μια αλλιώτικη εκεχειρία Σήμερα τον λέμε Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τότε τον έλεγαν "Μεγάλο Πόλεμο". Πολλές ευρωπαϊκές χώρες είχαν εμπλακεί σ' αυτόν, σε μια τεράστια σύγκρουση χωρίς σαφές ιδεολογικό στίγμα. Εκατομμύρια άνθρωποι βρέθηκαν να συνθλίβονται στις μυλόπετρες δύο συνασπισμών κρατών. Χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν σε ατέρμονες μάχες χαρακωμάτων, που του έδωσαν το όνομα "ο πόλεμος της φθοράς". Εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες καθηλωμένοι στα ορύγματα, πέρασαν σύντομα από τη φρίκη του πολέμου σε μια καθημερινότητα γεμάτη πλήξη και με ελάχιστο νόημα. Τα πρώτα Χριστούγεννα του Πολέμου έφτασαν και πολλοί άρχισαν να υποπτεύονται ότι αυτή η αναταραχή δε θα έμελλε να τελειώσει σύντομα. Όντως, έτσι εξελίχθηκαν τα πράγματα: 4 χρόνια κράτησε συνολικά η αιματοχυσία. Επρόκειτο όμως εκείνη η γιορτή να σημαδέψει όχι μόνο εκείνον τον ...

Αγαπητοί μου αδελφοί και Πατέρες, σήμερα εορτάζουμε το μεγαλύτερο γεγονός όλων των εποχών και όλων των αιώνων, την γέννηση του Χριστού, την «μητρόπολιν πασών των εορτών» κατά τον άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο. Ο Θεός εισέρχεται στην ζωή μας, μέσα στον χρόνο, μέσα στην ιστορία, ως «άνθρωπος Χριστός Ιησούς» (Α  Τιμ. 2,5). «Θεός εφανερώθη εν σαρκί» (Α  Τιμ. 3,16). Ο Θεός Λόγος κενώνει τον εαυτό Του, ταπεινώνεται, αυτοελαττώνεται, σμικρύνεται κατά ένα ασύλληπτο τρόπο και γίνεται ένα βρέφος. Βρέφος ανθρώπινο και θείο. Γίνεται άνθρωπος όπως και εμείς με σάρκα και αίμα, με ψυχή και σώμα, με νου και θέληση. Ο Χριστός, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, είναι τέλειος άνθρωπος και τέλειος Θεός. Η είσοδος του αιωνίου, του ανάρχου, του απροσίτου αλλά και φιλανθρώπου Θεού μέσα στην ...

Το τελετουργικό των καλάντων παρέμεινε ως ένα βαθμό το ίδιο από την εποχή δημιουργίας τους μέχρι και σήμερα. Παιδιά σε σημαντικές γιορτές της αρχαίας Ελλάδας περιφέρονταν σε σπίτια τραγουδώντας ευχές για τους κατοίκους των σπιτιών που άνοιγαν την πόρτα του σπιτιού τους, άκουγαν τις ευχές, και έδιναν στο τέλος κάποια αμοιβή, κάποιο αντίδωρο  στα παιδιά. Και σήμερα, οι καλαντιστές είναι παιδιά: Το τελετουργικό των καλάντων ξεκινάει με την ερώτηση να τα πούμε; και εφόσον δεχτεί αυτός που ανοίγει την πόρτα, τα παιδιά τραγουδούν τα κάλαντα. Το τραγούδι ξεκινάει συνήθως με χαιρετισμό, αναγγέλλει στη συνέχεια το γεγονός της επόμενης μέρας (γέννηση του Χριστού, νέος χρόνος, εορτασμός του Άγιου Βασίλη, βάφτιση του Χριστού κτλ.) και τελειώνει όπως και τότε (αρχαιότητα) με ευχές για ...

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2017 Αλλοίωση και ουσιαστικό νόημα των Χριστουγέννων   «Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν. Ἐν τούτῳ ἐφανερώθη ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐν ἡμῖν, ὅτι τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἀπέσταλκεν ὁ Θεὸς εἰς τὸν κόσμον ἵνα ζήσωμεν δι᾿ αὐτοῦ». (Α΄ Ιω. 4:8-9) Η εορτή των Χριστουγέννων στις παραδοσιακά χριστιανικές κοινωνίες διατηρεί κάτι το ξεχωριστό. Ακτινοβολεί φως, γαλήνη, αγάπη κι ελπίδα. Με τον τρόπο, όμως, που εορτάζεται στις εκκοσμικευμένες χώρες μας, το βαθύτερο νόημά της συχνά αλλοιώνεται. Χάνεται μέσα στα πολυποίκιλα στολίδια. Η καταναλωτική υστερία και η πνευματική αδιαφορία συρρικνώνουν το θρησκευτικό ενδιαφέρον. Επιδείξεις πολυτελείας και κενοδοξίας παραμορφώνουν την ομορφιά της απλότητος και της αθωότητος. Δεν πρόκειται για εξωτερικά φαινόμενα. Η μετάλλαξη αυτή συντελείται ανεπαίσθητα στη συνείδησή μας. Η αλλοίωση συμπληρώνεται με την εισβολή μιας άσχετης με τα Χριστούγεννα ...

Η ζωή των Πρωτοπλάστων, πριν από την πτώση στον Παράδεισο, ήταν μια ζωή ξένη από κάθε μέριμνα. Διότι μέριμνα, σημαίνει αρχή απομάκρυνσης από τον Θεό. Αυτή είναι η μεγαλειώδης διαφορά, της ζωής του Παραδείσου και της ζωής εκτός αυτού. Μέσα στον Παράδεισο, ο Αδάμ και η Εύα, ένα μόνο είχαν να κάνουν και ήταν η συνεχής επικοινωνία με τον Θεό. Αυτή η επικοινωνία, τα επισκίαζε όλα θαυμαστώς, διότι ο Άγιος Τριαδικός Θεός, δεν τους έπλασε να έχουν μέριμνες και να δουλεύουν σαν να είναι σκλάβοι και δούλοι, αλλά τους έπλασε να είναι αποκλειστικά δικοί Του. Με απλά λόγια, τους πρωτοπλάστους ο Θεός, τους «λάτρευε», αν μπορούμε να το πούμε έτσι και ήθελε συνεχώς να είναι μαζί Του. Για αυτό άλλωστε, ...

Για την προσωπικότητα και την προσφορά του αειμνήστου Διδασκάλου του Γένους, καθηγητού Δημητρίου Φραγκοπούλου μίλησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στο φιλολογικό μνημόσυνο που πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Τρίτης, 19 Δεκεμβρίου, στο Σισμανόγλειο Μέγαρο του Γενικού Προξενείου της Ελλάδος στην Πόλη.   Σε έντονα φορτισμένη συγκινησιακά ατμόσφαιρα, παρουσία του Γενικού Προξένου της Ελλάδος στην Πόλη, Πρέσβη Ευαγγέλου Σέκερη, εκπαιδευτικών των Ομογενειακών σχολείων και πλήθους κόσμου, ο Οικουμενικός Πατριάρχης χαρακτήρισε τον προσφάτως εκλιπόντα ως Σύμβολο. «Σύμβολον διά την καθ᾿ ημάς παιδείαν. Διά την συμβολήν του εις την κοινήν υπόθεσιν της οργανώσεως και επιβιώσεως της Ομογενείας. Δεν εκάμφθη, δεν ελιποψύχησε, δεν μετώκησεν, αλλά έμεινεν επί των επάλξεων. Τελικώς, όταν ο άνθρωπος είναι δοσμένος ολοκληρωτικώς εις το έργον του και εις το καθήκον, όσον περισσότερον αγωνίζεται ...

Νέες προσεγγίσεις και διαφορετική οπτική στο πάντα επίκαιρο έργο του Αριστοτέλη προσέφερε το διήμερο Διεθνές Συνέδριο που διοργάνωσε το περασμένο Σαββατοκύριακο, η Ιστορική και Λαογραφική Εταιρεία Χαλκιδικής στην κεντρική αίθουσα εκδηλώσεών της, επί της οδού Αλ. Σβώλου 10 της Θεσσαλονίκης. Ως γνωστόν, η εν λόγω Εταιρεία έχει αναπτύξει μία πολυσχιδή πνευματική και πολιτιστική δράση στην Ελλάδα και την Διασπορά, ενώ μέσα από το Αριστοτελικό Κέντρο που διαθέτει (και λειτουργεί ως παράρτημά της) έχει ενσκήψει με Συνέδρια, Διαλέξεις και μία σειρά διαφόρων εκδηλώσεων στην έρευνα για τον μεγάλο Σταγειρίτη φιλόσοφο Αριστοτέλη. Τα συμπεράσματα του Συνεδρίου που διεξήχθη με απόλυτη επιτυχία υπό τον γενικό τίτλο «Νέες τάσεις στην έρευνα για τον Αριστοτέλη» χαρακτηρίζονται ιδιαιτέρως γόνιμα. Νέοι ερευνητές από την Ελλάδα και το εξωτερικό ...

Η Ακαδημία Αθηνών, το ανώτατο Πνευματικό Καθίδρυμα της Χώρας, βράβευσε εις την πανηγυρική συνεδρία της 21ης Δεκεμβρίου, με κορυφαία τιμητική διάκριση, αυτήν του αργυρούν μεταλλίου, την Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης: «ότι επί έτη πεντήκοντα εις την της Ορθοδόξου πίστεως προβολήν, την καταλλαγήν και την των θρησκειών συνεργασίαν ποικιλοτρόπως και εξόχως συμβάλλεται», όπως σημειώνεται εις τον πάπυρο, ο οποίος συνόδευε το αργυρούν μετάλλιο. Το δε απόσπασμα της εκθέσεως του Γενικού Γραμματέως της Ακαδημίας Αθηνών κ. Βασιλείου Χ. Πετράκου, αναφέρει μεταξύ άλλων: «…. Η βασική αποστολή του Ιδρύματος είναι η διαλογική μαρτυρία και η λειτουργική διακονία της Ορθοδοξίας στον σύγχρονο κόσμο, η αφιέρωση στην καλλιέργεια του πνεύματος του διαλόγου ανάμεσα στην Ορθοδοξία και στις άλλες ομολογίες και θρησκείες και γενικότερα ανάμεσα στην πίστη, την ...

Αφού ο άνθρωπος δεν μπορούσε να έρθει στο Θεό, ο Θεός ήρθε στον άνθρωπο, ταυτίζοντας τον εαυτό του με τον άνθρωπο με τον πιο άμεσο τρόπο. Ο αιώνιος Λόγος και Υιός του Θεού, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, έγινε αληθινός άνθρωπος, ένας από εμάς. Συμμετέχει απόλυτα στο κάθε τι που μας αποτελεί κι έτσι μας δίνει τη δυνατότητα να συμμετέχουμε σ’ αυτά που τον αποτελούν, στη θείκή του ζωή και στη δόξα του. Έγινε ό,τι είμαστε για να μας κάνει ό,τι είναι αυτός. Ο Θεός ενώνεται με τη δημιουργία του πιο στενά απ’ τη κάθε δυνατή ένωση, καθώς γίνεται ο ίδιος αυτό που δημιούργησε. Ο Θεός σαν άνθρωπος εκπληρώνει το μεσολαβητικό έργο που ο άνθρωπος απέκρουσε κατά τη πτώση. Ο ...

Σε εκείνη τη συνάντηση η ομιλία του Πάπα είναι απολύτως προσαρμοσμένη στο πλαίσιο της εποχής αλλά και της περίστασης. Σχολιάζει τις φιλοσοφικές αποδείξεις της ύπαρξης του Θεού, που συνοψίζονται στους "πέντε τρόπους" του Θωμά Ακινάτη. Ως γνωστόν αυτοί αφορούν το (αριστοτελικής έμπνευσης) κινούν ακίνητον, το επιχείρημα της πρώτης αιτίας, το κοσμολογικό επιχείρημα και τα επιχειρήματα εκ του βαθμού και εκ του σχεδίου. Τα επιχειρήματα του Πίου είναι μάλλον φιλοσοφικά και όχι επιστημονικά. Οι αναφορές του στην επιστήμη έχουν δευτερεύουσα σημασία. Ωστόσο, καθώς ο ίδιος ήταν ενθουσιώδης θαυμαστής της επιστημονικής έρευνας, δεν παρέλειψε να περιγράψει τα πρόσφατα αποτελέσματα στους τομείς της φυσικής, της βιολογίας, της χημείας και της κοσμολογίας. Θεωρείται μάλιστα πολύ πιθανό την ομιλία αυτή να την ετοίμασε ο γηραιός Άγγλος φυσικομαθηματικός ...

Ας το παραδεχτούμε. Μπορεί να μην μας αρέσει να το παραδεχόμαστε,αλλά όσο πάνε οι χριστιανικές εορτές "ξεφτίζουν",μαραίνονται.Δεν μυρίζει πλέον Χριστούγεννα, έστω και εξωτερικά, εθιμοτυπικά όπως λέμε. Δεν υπάρχουν πλέον χριστιανικά έθνη, χριστιανικές κοινωνίες,χριστιανικές οικογένειες.Η εποχή μας όσο πάει απομακρύνεται απ'το μήνυμα του Ευαγγελίου.Όλα αυτά σα να μην "κάνουν νόημα" στο σημερινό άνθρωπο.Σαν ο σημερινός άνθρωπος να θέλει να δώσει την προσοχή του σε κάτι άλλο.Δεν ξέρω αυτό το κάτι άλλο αν έχει "μορφωθεί" ακόμα στις συνειδήσεις των ανθρώπων,ώστε να μπορέσει να περιγραφεί. Πραγματικά όμως βρισκόμαστε σε μια μετά Χριστόν εποχή που αναζητάει τον Θεό της. Και ενώ οι Μεσσίες πληθαίνουν στην εποχή μας και υποστασιάζονται είτε σε πρόσωπα, είτε σε ιδεολογίες, είτε σε πολιτικές, είτε σε θρησκείες βλέπουμε έναν κόσμο να ...