Καταθέτω εξ αρχής ότι με την εφόρμηση της καταγωγής από μιαν άλλη θαλασσοφίλητη κατεχόμενη πόλη μας, την Αμμόχωστο, και μ’ εκείνο το Παπαδιαμαντικό «μύρο το κύμα που με τύλιξε», διαβάζω με συγκινησιακή ανάταση αναπόλησης τα καλά θαλασσινά βιβλία πεζογραφίας και ποίησης: από τον Καρκαβίτσα, τον Καββαδία, τον Καραγάτση έως τον Χέμινγουη και τον Ουγκώ και μέχρι τον δικό μας Κελέσιη, που, όταν πρωτάρχισα να τον μετροφυλλώ κι ύστερα να συνταξιδεύω μέσα από τις σελίδες των οκτώ εκδομένων βιβλίων του, ομολογώ πως ήταν μια έκπληξη αποκάλυψης το περιεχόμενό τους. Γοητεύτηκα από το αναγνωστικό ελιξίριο της ναυτικής ζωής και της ψυχής των θαλασσόδαρτων καραβιών, των θαλασσόλυκων καπετάνιων και των ναυτικών, των ηλιοκαμένων ψαράδων και των ατρόμητων Καλύμνιων σφουγγαράδων. Μα προπάντων με παρέσυραν οι ...




















