Ο Michael White, στο Isaac Newton, the Last Sorcerer (1997), αντιμετώπισε ευθέως το ζήτημα με ευχαρίστηση, συμπεραίνοντας ότι «Χωρίς την εις βάθος γνώση του της αλχημείας, ο Νεύτωνας σίγουρα δεν θα είχε ποτέ επεκτείνει την περιορισμένη ιδέα περί πλανητικής κίνησης… στις μεγάλες έννοιες της παγκόσμιας έλξης» (White, 93). Συμφωνώ, αλλά θα προχωρήσω πολύ το συλλογισμό του White, που θεωρούσε ότι οι απόκρυφες επιστήμες ήταν ένα μόνο από τα πολλά ενδιαφέροντα του Νεύτωνα (όπ.π., 106). Σκοπεύω να δείξω ότι ήταν το κεντρικό. Πιο πρόσφατα ο John Gribbin, στο βιβλίο του, The Fellowship (2007), λέει τα εξής: «Πράγμα περίεργο για τους συγχρόνους… ο Νεύτων ανέπτυξε ένα παθιασμένο ενδιαφέρον για την αλχημεία, το οποίο θα τον απορροφούσε στη μελέτη πραγμάτων που ακόμη και τότε θεωρούνταν κακόφημες αναγνώσεις και στην εκτέλεση πειραμάτων ...





















