Την ώρα που αγαπημένος συνάδελφος φιλόλογος διόρθωνε την πρώτη έκθεση της χρονιάς για την Β΄ Λυκείου, με φώναξε για να μοιραστεί μαζί μου τις εντυπώσεις του. «Πρόσεξε», μου λέει, «τις προτάσεις των παιδιών: Είναι τεράστιες, τρεις και τέσσερεις αράδες η καθεμιά. Οι σκέψεις δεν είναι κακές, ούτε επιφανειακές, νόημα όμως δε βγαίνει, γιατί είναι σαν να βρίσκεται η μια πάνω στην άλλη». Εγώ, ως εξήγηση, κατέφυγα στις γνωστές αιτίες: Μείωση τού διαβάσματος βιβλίων, ώρες πολλές στο διαδίκτυο, διάσπαση προσοχής και σκέψης στα socialmedia. «Δε διαφωνώ», μου απάντησε. «Οπωσδήποτε όλα έχουν παίξει το ρόλο τους. Ας μην εξιδανικεύουμε όμως το παρελθόν. Ποτέ οι Έλληνες δεν διάβαζαν πολύ. Και σε πολλούς τομείς τα πράγματα έχουν βελτιωθεί. Στις νεώτερες γενιές τα κούφια συνθήματα δεν περνάνε τόσο ...



















