Ο χρόνος δεν έχει πάντα ίδια αποτελέσματα για τη μνήμη. Τις περισσότερες φορές την εξασθενεί, θαμπώνει τις μορφές εκείνων πού έφυγαν, αλλοιώνει τις φωνές τους, αφήνει μόνο μία μελαγχολική ανάμνηση πού ζωντανεύει από ένα μνημόσυνο, μία φωτογραφία, μία επίσκεψη σε έναν τόπο πού κάποτε βρεθήκαμε μαζί. Είναι όμως και κάποιες φορές, πού ο χρόνος τη μνήμη τη θεριεύει! Είναι για εκείνους πού η παρουσία τους δεν συμπλήρωσε απλώς μία καθημερινότητα, ούτε και διακόσμησε ευχάριστα μία περίσταση. Είναι για εκείνους πού εντόπισαν ρωγμές και χαλάσματα στην ύπαρξή μας και χώθηκαν διακριτικά για να στηρίξουν, να ενισχύσουν και να παρηγορήσουν. Αυτών των ανθρώπων η μνήμη είναι μαζί πικρή και γλυκιά. Πικρή, γιατί, ό,τι κι αν λέμε, η απουσία τους είναι εκκωφαντική. Γλυκιά, γιατί, ό,τι κι ...










