Πριν από αρκετά χρόνια, στο νοσοκομείο Παίδων, μου ζητήθηκε να δω μια έφηβη 15 χρονών γιατί είχε κάνει απόπειρα αυτοκτονίας. Το κορίτσι ένοιωθε μεγάλη απογοήτευση αλλά και πολλές ενοχές, γιατί είχε φέρει την οικογένειά της στη δύσκολη αυτή θέση. Η μητέρα, η οποία την συνόδευε, ήταν πολύ αναστατωμένη, θυμωμένη και απελπισμένη. Θυμάμαι με ξεχωριστή συγκίνηση την πρώτη κοινή συνάντηση μητέρας και κόρης. Στην αρχή η μητέρα ξέσπασε σε έκρηξη θυμού για την ενέργεια της κόρης της, ενώ στη συνέχεια σε συναισθηματικούς εκβιασμούς, παρακλήσεις και σε ενοχοποίηση του παιδιού. Όμως σταδιακά η μητέρα αναλαμβάνοντας την ευθύνη για τα προβλήματα που υπήρχαν στην οικογένεια, άφηνε κατά μέρος τις δικές της ενοχές κι έδειχνε αγάπη και κατανόηση στην κόρη και κυρίως εμπιστοσύνη. Η μητέρα, με ...




















