Η ανάγκη του ανθρώπου να τον αγαπούν και να νοιάζονται γι’ αυτόν, φαίνεται και από την παράκληση – προτροπή: “να με σκέφτεσαι”. Είναι οδυνηρό να αισθάνεται ότι είναι, για τους άλλους, ανύπαρκτος, και μάλιστα απ’ αυτούς που περιμένει συμπαράσταση. Όμως, καμία σκέψη από τον άλλο δεν μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά κανένα. Κανένας συλλογισμός, όσο θετικός και να είναι, δεν επηρεάζει αν δεν ενεργοποιηθεί. Η ενεργοποίηση, βέβαια, γίνεται υλική, ψυχολογική ή πνευματική συμπαράσταση, ανάλογα με το τι χρειάζεται και τι δυνατότητες έχουμε. Η ενεργοποίηση αυτή εκφράζει την ουσιαστική μας αγάπη για τον άλλο που είναι εμπερίστατος και μας απλώνει το χέρι με το λόγο ή τη σιωπή του. Υπάρχει και περίπτωση να θέλουμε βοηθήσουμε, αλλά ν’ αδυνατούμε, ένεκα απόστασης ή της φύσης του ...





















