«Οι ήρωες μένουν πάντα νέοι», μας έλεγαν οι δικοί μας καθηγητές, κι εγώ με τη σειρά μου το επαναλάμβανα στους δικούς μου μαθητές. Συνειδητοποίησα, όμως, το βαθύτερο νόημα της φράσης αυτής, όταν, μιλώντας για τον πατέρα του συζύγου μου, αναφερόμουν σ' ένα νέο παλληκάρι, είκοσι δύο μόλις χρονών, που μας κοιτούσε όλο καλοσύνη κι αθωότητα με τα έκθαμβα μάτια του από τη φωτογραφία που δεσπόζει στα σπίτια και των τριών παιδιών του. «Πώς να σε πω, πατέρα, ήρωα Ανδρέα Παναγίδη, που είσαι μόνο 22 χρονών παιδί;» Κι όμως, μέσα στη φυλακή, σ' εκείνη την περιρρέουσα ατμόσφαιρα των ελεύθερων πολιορκημένων, ωρίμασες τόσο πρόωρα, συμπύκνωσες τον χρόνο, μάζεψες τη σοφία του και μας κατέλιπες, πολύτιμη κι ανεκτίμητη κληρονομιά, πλούτο αμύθητο, τις επιστολές σου, διαποτισμένες από εθνική περηφάνια ...





















