Μαρτυρία τοῦ τ. Δασοφύλακα Νικόλαου Δεσινιώτη. Καταγραφή Γεωργίας Γ. Θεοχαροπούλου. Μία Κυριακή τῆς περιόδου τῆς Πεντηκοστῆς τοῦ 2016, εἶχα πάει νά λειτουργηθῶ στόν Ἱερό Ναό τοῦ Τιμίου Προδρόμου, στό μικρό, ἀλλά ὄμορφο χωρίο τῆς Ξηροκαρύταινας Ἀρκαδίας. Μετά τήν Θεία Λειτουργία καί ἐνῶ ὁ ἐφημέριος π. Νεκτάριος Πέττας τακτοποιοῦσε τό Ἱερό, βγήκαμε μέ τούς πιστούς στό προαύλιο. Ἐκεῖ γνώρισα ἕναν σεβάσμιο ἡλικιωμένο κάτοικο τοῦ χωριοῦ, ὁ ὁποῖος ἦταν ἐκεῖ μαζί μέ τήν σύζυγό του Εὐδοκία καί τόν γιό τους Κωνσταντίνο. Ἦταν ὁ συνταξιούχος Δασοφύλακας Νικόλαος Δεσινιώτης. Ἄν καί ἦταν προχωρημένης ἡλικίας, εἶχε διαύγεια πνεύματος καί «στέκοταν» καλά. Μάλιστα, αὐτό τοῦ τόνισα. Τότε ἐκεῖνος μᾶς κοίταξε στα μάτια καί μέ μία ἔκφραση εὐγνωμοσύνης μᾶς εἶπε, «νά εἶναι καλά τό πετραχήλι τοῦ π. Νικολάου Πέττα, πατέρα ...
When they’d suffered many tortures and had shown endurance unto death, the holy martyrs became worthy of crowns and glory. The more cruel the tortures they underwent, the more glory and boldness they acquired before God. In the same way, and provided they were patient to the end and didn’t complain, souls that were subjected to great sorrows, (either from other people or from bodily diseases), were also rewarded with the same crowns and glory as the martyrs. And such people will not only enjoy all this in the future, from God, but even here they’ll be granted the consolation of the Holy Spirit. Since the path leading to heavenly life is, indeed, narrow and full of sorrows, and there ...
It is with some trepidation that I set pen to paper to record -what? What can one write about a personality whose holiness and spiritual wisdom stretched over many decades, who was shepherd to thousands of souls, saving them from destruction and bringing them into ‘a place of verdure’? About the comforter, the advisor, the father, the refuge of every soul in pain and every confused thought? About the last person who walked and strove in the ascetic life with the holy fathers whom God was pleased to give our generation, those who died to live, because, in living they were dead to the world. ‘so that the world may live’ through Christ, to Whom he brought it through his ...
Η αρχαία ελληνική φιλοσοφία όχι μόνο αναφέρεται στις επιστήμες, αλλά μέσω αυτών θεμελιώνει τις αρχές της, γι’ αυτό και όλες οι φιλοσοφικές σχολές της κλασικής Αθήνας δίδασκαν τις επιστήμες της εποχής τους γ) δεν έχει καμία σχέση με το πολίτευμα της αρχαίας αθηναϊκής δημοκρατίας. Οι διδασκαλίες των αρχαίων Ελλήνων Φιλοσόφων, διατυπωμένες μέσω των επιστημών, θεμελίωσαν και προέκτειναν το δημοκρατικό πολίτευμα της αρχαίας Αθήνας˙ διατύπωση φιλοσοφίας εκτός της αρχαίας Αθήνας δεν μπορεί να υπάρξει δ) η «Βυζαντινή Φιλοσοφία» δεν δημιούργησε καινούριους όρους. Όλοι οι φιλόσοφοι δημιούργησαν καινούριους όρους, οι οποίοι προήλθαν εντελώς αυτονόητα ως απόρροια της φιλοσοφικής τους διδασκαλίας. Ποσοτικά, εκ μέρους του κάθε φιλοσόφου, είναι ελάχιστοι αλλά φανερώνουν την κεντρική σκέψη της κάθε φιλοσοφικής σχολής. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα ...
Ένας λύκος, μια φορά, παραφύλαγε ένα κοπάδι πρόβατα για κάμποσες μέρες… «Κάτασπρα παχουλά μου προβατάκια», σκεφτόταν «τι ωραίο μεζεδάκι θα γίνετε!». Όμως ο βοσκός των προβάτων δεν έπαιρνε τα μάτια του από τα πρόβατά του κι αυτό έκανε τον λύκο μας να απελπίζεται. «Δε φεύγει στιγμή από κοντά τους, κάτι πρέπει να σκεφτώ, ξεροστάλιασα τόσες μέρες!». Φανταστείτε λοιπόν πώς άστραψαν τα μάτια του λύκου όταν βρήκε κάπου κοντά στο μαντρί, στη ρίζα ενός δέντρου μια προβιά αρνιού. «Τώρα δε θα μου γλιτώσουν τα αφράτα προβατάκια, αφού κι εγώ προβατάκι θα γίνω ανάμεσά τους», μονολογούσε ο λύκος μας και γελούσαν και τ΄ αυτιά του! Πραγματικά, την άλλη μέρα φόρεσε την προβιά και χώθηκε ανάμεσα στα πρόβατα που έβοσκαν. Ούτε ο ίδιος ο βοσκός δεν τον κατάλαβε και ...
Γνωρίζοντας, ότι το παρόν αποτελεί την προέκταση του παρελθόντος και ότι παρόν χωρίς παρελθόν δεν μπορεί να υπάρξει, εύκολα διαπιστώνει κάποιος τη σημασία του ιστορικού παρελθόντος για τον άνθρωπο. Η γνώση της ιστορίας διαμορφώνει συνειδήσεις. Με τον όρο «συνείδηση» εννοούμε την ικανότητα του ανθρώπου να δέχεται ειδήσεις από το περιβάλλον, να τις επεξεργάζεται, να συγκινείται από αυτές, να αποφασίζει τρόπους δράσης σε σχέση προς τις καταστάσεις που διαμορφώνονται και τον αφορούν και να δρα για τη διαμόρφωση τους, όπως αυτός νομίζει προσφορότερα γι’ αυτόν. Συνείδηση απαιτείται και για την κατάληψη ενός χώρου. Εάν δεν κατανοεί κάποιος τον χώρο μέσα στον οποίο βρίσκεται, δεν μπορεί να μετέχει σε αυτόν. Μια κατάληψη επομένως, χρειάζεται να έχει όλα αυτά τα στοιχεία που αναφέραμε: την ικανότητα κάποιου να κατανοήσει το νόημα του χώρου μέσα στον οποίο εισέρχεται, ώστε ...
Ο μακαριστός Γέρων Θεόκλητος Διονυσιάτης τονίζει την αξία της κοινής λατρευτικής προσευχής, εξηγώντας παράλληλα πώς μπορεί να ζήσει αληθινά ο πιστός την Θεία Λειτουργία, προσευχόμενος κατά τη διάρκεια των ακολουθιών και μελετώντας τα θεία νοήματα των ιερών κειμένων και της υμνολογίας. %audio%
1.3. Ύστερη εποχή Μία ευθέως διαφορετική φιλοσοφική θεώρηση περί προελεύσεως της ψυχής είναι αυτή της μεταφυτεύσεως που υποστηρίζει ο Επίκουρος(341-270 π .Χ.) και οι οπαδοί του. Για τον υλιστή Επίκουρο, το νεογέννητο συνιστά απλή μεταφύτευση της ψυχής των γονέων του, καρπός, δηλαδή, του ανδρογύνου και όχι δημιούργημα του Θεού. Έτσι, ο θάνατος διαλύει τη ψυχή, που συνιστά απλώς άθροισμα μορίων, σβήνοντας κάθε ανθρώπινη αίσθηση. Με αυτή τη λογική, ο άνθρωπος δεν πρέπει να φοβάται το θάνατο γιατί δεν τον αισθάνεται και αντ’ αυτού πρέπει να χαρεί στο έπακρο τις ηδονές της ζωής. Η επικουρική φιλοσοφία θεωρείται ο θεμέλιος λίθος των μεταγενέστερων υλιστικών και αθεϊστικών προσεγγίσεων. Άλλο χαρακτηριστικό ρεύμα φιλοσοφίας της ύστερης αρχαιότητας χαράσσουν οι στωικοί φιλόσοφοι, όπως ο Ζήνωνας ο Κιτιεύς(336-264 π.Χ.), ...
Οι μοναχοί δεν αντάλλασαν πολλές κουβέντες με τους λαϊκούς, μόνο λίγες και τυπικές. Κλεισμένοι στον δικό τους κόσμο και αφοσιωμένοι στην πίστη τους κρατούσαν μακριά κάθε νέο που θα μπορούσε να τους αποσπάσει, να τους παρασύρει και να τους επηρεάσει στον ερμητικά κλειστό τους κόσμο. Στο χώρο που αποφάσισαν να κλείσουν την ψυχή τους. Καμιά κουβέντα, ευγενικοί και απροσπέλαστοι. Πραγματικά ένα αυστηρό μοναστήρι, το πιο πολύ σ’ όλο τον Άθωνα. Από τις λίγες αληθινά μοναστικές κοινότητες. Βράδιασε και η κουβέντα χαμηλόφωνη καθώς σκοτείνιαζε και τύλιγε το μοναστήρι η ομίχλη και τους επισκέπτες έφερνε ένα ρίγος το αεράκι καθώς φυσούσε από το δάσος με τις καστανιές. Πάλι γαλήνη και δροσιά απλώθηκε. Το φεγγάρι φώτιζε τους τρούλους, το πλακόστρωτο και τις πόρτες. Ξεχώριζαν ...
Almsgiving is a good and God-pleasing effort, provided you make sure to rid your heart of pride, wickedness, envy greed, deceit and other passions. Unless people try to cleanse their hearts and if they rely solely on their almsgiving, they won’t receive much benefit. Because they’re building with one hand and knocking down with the other.
Στο Μόναχο φυλάσσονται σε ειδική μεγαλοπρεπή και επιβλητική λειψανοθήκη στον ρωμαιοκαθολικό ναό του Αγίου Αρχαγγέλου Μιχαήλ, λείψανα των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού. Με πρωτοβουλία και πρόσκληση του Αρχιερατικού Επιτετραμμένου για τις δημόσιες σχέσεις με τη Βαυαρική Πολιτεία, Πρωτοπρεσβυτέρου Αποστόλου Μαλαμούση έλαβε χώρα την 1η Ιουλίου διορθόδοξος ιερή ακολουθία με τον παρακλητικό κανόνα προς τους αγίους, με συμμετοχή εκατοντάδων ορθοδόξων πιστών. Στη φωτογραφία διακρίνονται: Δεξιά της Λειψανοθήκης ο ρώσσος πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Αρτέμωφ και ο πρωτοπρεσβύτερος Απόστολος Μαλαμούσης. Αριστερά της Λειψανοθήκης ο Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Σιώμος και ο καθηγητής κ. Κωνσταντίνος Νικολακόπουλος (Φωτογραφία από τον κ. Δρ. Γεώργιο Βλαντή) Την ιερή παράκληση τέλεσαν εκ μέρους της Ιεράς Μητροπόλεως Γερμανίας, ο Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Σιώμος, ιερατικώς προιστάμενος της Ενορίας Αγίων Πάντων Μονάχου, ο Πρεσβύτερος-Οικονόμος Πλούταρχος Κωσταντινίδης ...
At some point, the Cell's door, of the old and poor building, would open and the Elder, who had been inside involved in discipline and heart prayer for the salvation of his soul and the souls of his brothers, would appear. His face was always exhilarated and his attitude cordial. He would receive us and ask us to sit in the "outdoors dorter" on seats made of pieces from tree trunks. He would shake our hands and at the same time offer us loukoumia and water according to the tradition of Mt. Athos. There, under the trees, with the songs of the birds "as the vocal drone", the Elder would start talking to us with "the words of eternal life" (John ...
