Πεμπτουσία

Η ευσέβεια και η συμπόνια μας- εκ του ασφαλούς- σε έναν Χριστό που είναι ισχυρός είναι υποκριτική. Ο σεβασμός και η συμπαράσταση μας σε κείνον τον άσημο, περιθωριοποιημένο, κατατρεγμένο συνάνθρωπο από τον οποίο δεν περιμένουμε τίποτα, αυτή είναι η πραγματική προσκύνηση των Παθών του Χριστού. Η δίκη του Ιησού αποτελεί ίσως την πιο δραματική σελίδα στην ιστορία της ανθρώπινης Δικαιοσύνης. Άνθρωποι δίκασαν και καταδίκασαν τον Θεάνθρωπο. Έχουν γραφτεί επιστημονικές μελέτες για τις παραβιάσεις του μωσαϊκού νόμου σχετικά με τη σύλληψη του Ιησού και τη διαδικασία που έλαβε χώρα ενώπιον του Συμβουλίου Σανχεντρίν ως πρώτο βήμα για την πορεία προς τον Γολγοθά. Αξίζει προσοχής όμως και ο ανθρώπινος παράγοντας, ειδικότερα δε οι συμπεριφορές και οι στάση όσων ενεπλάκησαν στα γεγονότα που οδήγησαν ...

Για τους μικρότερους φίλους μας Το ποίημα περιέχεται στη παιδική συλλογή «Μιλώ στον Θεό». Εκδόσεις Ορθόδοξης Αδελφότητας «Χριστιανική Ελπίς» Η εικόνα είναι της Δέσποινας Δαμιανίδου    

Τί απαντά λοιπόν προς αυτόν ο Σωτήρας; «Συ το είπες». Με φωνή γεμάτη από μακροθυμία έλεγξε τη σκηνοθεσία του πονηρού. Μπορούσε βέβαια να πει προς αυτόν: «Τί λες σιχαμερέ και πονηρέ; τί λες, δούλε των χρημάτων και γνήσιε συνεργάτη του διαβόλου; Τολμάς να υποκρίνεσαι άγνοια; Τολμάς να κρύβεις εκείνα που δεν μπορούν να κρυβούν; Μήπως δεν το ήξερα που κατέστρωνες τα πανούργα σχέδιά σου εναντίον της θεότητας; Μήπως δεν σε είδα με τον οφθαλμό της θεότητας να επισκέπτεσαι τους αρχιερείς; Μήπως δεν σε άκουα, αν και ήμουν απών, να λες, “Τί θέλετε να μου δώσετε, για να σας παραδώσω αυτόν;” (Ματθ. 26, 15). Μήπως δεν γνωρίζω και πόσο με πούλησες; Γιατί λοιπόν μετά τον έλεγχο εξακολουθείς να δείχνεις την ίδια ...

Η Ορθόδοξη παράδοση και πνευματικότητα είναι γεγονός ότι υπέστη ισχυρές αλλοιώσεις εξ επιδράσεως της δυτικής χριστιανοσύνης, ρωμαιοκαθολικής και προτεσταντικής. Η πνευματική αυτή άλωση δεν παύει να υφίσταται μέχρι σήμερα και να αναπαράγεται ο δυτικός ευσεβισμός σε χώρους και σε πράγματα κατ’ επίφασιν ορθόδοξα. Εκείνο, όμως, που θα πρέπει σιγά σιγά να γίνεται, είναι η κάθαρση της Παράδοσής μας, η αποβολή των αλλότριων στοιχείων και η διατήρηση – αφομοίωση εκείνων που δεν νοθεύουν τον ουσιαστικό χαρακτήρα της. Δυστυχώς, ο εφησυχασμός των ιθυνόντων και πολλοί άλλοι λόγοι κινούν αργά τα νήματα της διαδικασίας εξυγίανσης από τα ποικίλα διαβρωτικά και διαστρεπτικά στοιχεία σε βάρος της αρχαίας και υγιούς ευχαριστιακής – εσχατολογικής ταυτότητος της Εκκλησίας. Πόσα και πόσα πράγματα πέρασαν στην Ορθοδοξία μας εξ Εσπερίας ...

Στην επιβλητική σκιά του Αίνου, του μεγαλύτερου βουνού των Επτανήσων (1.628 μ.), βρίσκεται το οροπέδιο των Ομαλών. Αυτόν τον τόπο επέλεξε ο Άγιος Γεράσιμος για να δώσει οριστικό τέλος στις περιπλανήσεις του. Παλιότερα και πριν την εγκατάσταση του Αγίου υπήρχε Μονύδριο αφιερωμένο στη Κοιμήση της Θεοτόκου αποκαλούμενο από τους περίοικους ‘’Άνω Ιερουσαλήμ’’, που πιθανότατα λεηλατήθηκε από τους πρώτους Σταυροφόρους. Στα χρόνια του ύστερου Μεσαίωνα το μικρό Μοναστήρι βρίσκεται ακατοίκητο και ημιερειπωμένο. Δικαιούχος του, λόγω κληρονομικού δικαιώματος ήταν ένας ντόπιος Ιερέας ο παπά-Γιώργης Βάλσαμος, ο οποίος με σχετικό παραχωρητήριο έγγραφο παρέδωσε στον Ιερομόναχο Γεράσιμο Νοταρά ‘’το μοναστήριον και παντοία αυτού πράγματα..να ποιήση ως αυτός θέλει εις ανακαινισμόν και δόξαν Θεού’’. Τότε συγκροτήθηκε η πρώτη γυναικεία αδελφότητα που συνεχίζει αδιάλειπτα να διακονεί ...

Η τέχνη της εκκλησίας μας είναι τέχνη πρωτίστως λειτουργική. Εισάγει και μυσταγωγεί τους πιστούς  στις θείες αλήθειες. Η ναοδομία, η αγιογραφία, η μικροτεχνία, η ξυλογλυπτική, η υμνολογία και στην περίπτωσή μας τα κεντήματα υπουργούν το μυστήριο της πίστεως. Τα ιερά άμφια, που είναι άμφια λειτουργικά με καθορισμένο σχήμα και διάκοσμο, καταφάσκουν  με τον εμφαντικότερο τρόπο τα θεμελιώδη δόγματα της πίστεως στο χώρο της Λατρείας και συμμετέχει στη λυτρωτική συνάντηση Κτιστού και Ακτίστου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο διάκοσμος του επισκοπικού επιγονατίου με την παραστάση του Νιπτήρος, η οποία συνάδει με τον συμβολικό χαρακτήρα του αμφίου, ως λεντίου, από τον 8ο ήδη αιώνα (Ψ.Γερμανός, Εκκλησιαστική Ιστορία, P.G. 98, 396Β), είτε στην αρχική του μορφή ως εγχειρίου (κομμάτι υφάσματος, που κρέμεται από τη ζώνη ...

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γην κρεμάσας. Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται, ο των αγγέλων βασιλεύς. Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται, ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις. Ράπισμα κατεδέξατο, ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ. Ήλοις προσηλώθη, ο νυμφίος της Εκκλησίας. Λόγχη εκεντήθη, ο υιός της Παρθένου. Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ. Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν. Μέλος Πέτρου Λαμπαδαρίου σε ήχο πλάγιο β'. Ένα μουσικό δείγμα από την συναυλία που πραγματοποίησε ο Βυζαντινός Χορός "ΤΡΟΠΟΣ" στις 27 Μαρτίου του 2007 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Αίθουσα Φίλων της Μουσικής) υπό την οργάνωση των Μουσικών Συνόλων της Ελληνικής Ραδιοφωνίας Τηλεοράσεως, με γενικό τίτλο «ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ». %tropos%

Σήμερα, Μεγάλη Τετάρτη, στους ναούς τελείται το μυστήριο του Ευχελαίου. Το μυστήριο του Ευχελαίου στηρίζεται στα λόγια ενός Αποστόλου, του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου: “ Όταν κάποιος ανάμεσά σας είναι ασθενής, να καλεί τους πρεσβυτέρους (ιερείς) κι αυτοί να προσεύχονται γι' αυτόν και να τον αλείφουν με λάδι στο όνομα του Ιησού Χριστού. Η γεμάτη πίστη προσευχή θα θεραπεύει τον άρρωστο. Ο Κύριος θα τον κάνει καλά. Κι αν έχει κάμει αμαρτίες θα του συγχωρούνται” (Επιστολή του Ιακώβου, ε΄14-15). Βασισμένη σ' αυτή την προτροπή η Εκκλησία μας από τα πρώτα της χρόνια τελεί το Μυστήριο του Ευχελαίου. Υπάρχουν ειδικές ευχές (προσευχές) με τις οποίες ο ιερέας παρακαλεί τον Θεό να ευλογήσει το λάδι (το οποίο έχουμε σε ένα καντήλι) και να το ...

 «Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον…» Μεγάλη εβδομάδα σε συνδυασμό με τη μεγάλη εορτή του Ευαγγελισμού και η Ιερά Μονή του Βατοπαιδίου πανηγυρίζει με λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια. Περίοδος μετανοίας και περισυλλογής με αφετηρία την αρχή της σαρακοστής και κορύφωση την περίοδο των παθών του Κυρίου μας. Αναζητώντας κανείς το παράδειγμα της πατερικής παράδοσης και της ορθής πιστής καταλήγει να βλέπει αληθινά τους συνεχιστές στην καρδιά της Αγιορείτικης πολιτείας. Οι πατέρες παρόλο το αυστηρό ασκητικό πρόγραμμα της αθωνικής παράδοσης με την χάρη της Παναγίας μας και τις ευχές του ευλαβέστατου Γέροντα και Καθηγουμένου τους κ. Εφραίμ άνοιξαν για ακόμη μια φορά διάπλατα της πύλη της φιλοξενίας προς ανακούφιση ωφέλεια και πνευματικό στήριγμα των προσκυνητών από την Ελλάδα τον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο και όχι μόνο. Προεόρτια ...

Μαρτύρησε στις 8 Απριλίου 1564 Αυτός ο ευλογημένος ήταν φρόνιμος άνθρωπος και συνειδητός χριστιανός. Κάποια μέρα συζητούσε με μουσουλμάνους για θέματα πίστεως. Επειδή αυτοί τον φθονούσαν, τον χτύπησαν και τον πήγαν στο δικαστήριο με την συκοφαντία ότι έβρισε την πίστη τους. Ο δικαστής του πρότεινε να αρνηθεί τον Χριστό για να τον ελευθερώσει. Ο Άγιος με πολύ θάρρος απάντησε : Να μη το δώσει ο Θεός να αρνηθώ ποτέ τον Κύριό μου Ιησού Χριστό, ακόμα κι αν μου δώσετε μύριους θανάτους. Τότε ο δικαστής διέταξε να τον ρίξουν στα τσιγκέλια και έτσι παρέδωσε το πνεύμα του λαμβάνοντας τον στέφανο του μαρτυρίου.

Μαρτύρησε στην Κω στις 8 Απριλίου το 1669, Παρασκευή της Διακαινησίμου Δεν ξέρουμε για ποιο λόγο κάποιοι Τούρκοι έκαναν μαγικά στον Άγιο και παραφρόνησε. Ενώ ήταν σε αυτή την κατάσταση, του έκαναν περιτομή. Μετά από λίγες ημέρες συνήλθε ο Άγιος και,όταν διαπίστωσε την περιτομή και τα τούρκικα ρούχα, λυπήθηκε πολύ για το κακό που έπαθε, και,πετώντας το άσπρο σαρίκι, ζούσε πάλι χριστιανικά, με πολλή μετάνοια, συντριβή, δάκρυα και αναστεναγμούς για το ακούσιο σφάλμα του. Όταν αντελήφθησαν οι Αγαρηνοί ότι μετενόησε και ζει χριστιανικά, όρμησαν εναντίον του και αφού τον έδειραν αλύπητα, τον έκλεισαν στη φυλακή. Μετά από λίγες ημέρες τον έβγαλαν και προσπαθούσαν με διάφορους τρόπους και μεγάλες απειλές να τον μεταστρέψουν στη θρησκεία τους. Ο Άγιος όμως τους απάντησε : Εγώ πιστεύω στον Κύριό ...

Πραγματικά δεν έχω τι να πω για τη σημερινή πανήγυρη. Διότι η μεν πανήγυρη παρακινεί τη γλώσσα μου στο να κατηγορήσω τον Ιούδα, ενώ η φιλανθρωπία του Σωτήρα μου την γυρίζει πίσω. Και είμαι κυριευμένος από αυτά τα δύο, από μίσος εναντίον του προδότη, και αγάπη για τον Κύριο. Το μίσος όμως το νικάει η αγάπη, διότι είναι μεγαλύτερη και δυνατότερη. Γι’ αυτό, αφήνοντας κατά μέρος τον προδότη, εξυμνώ τον ευεργέτη, όχι όσο είναι άξιος, αλλ’ όσον επιτρέπουν οι δυνάμεις μου να Τον εξυμνήσω. Πώς άφησε τους ουρανούς και κατέβηκε στη γη; Πώς Εκείνος που γεμίζει ολόκληρη την κτίση, ήρθε προς εμένα, και έγινε για χάρη μου άνθρωπος σαν και μένα; Πώς πήρε μαθητή Του εκείνον που γνώριζε ότι θα γίνει ...