Κύριε και Θεέ μας, δεν έχουμε ιδέα που πηγαίνουμε. Δεν βλέπουμε τον δρόμο μπροστά μας. Δεν μπορούμε να ξέρουμε με βεβαιότητα που θα καταλήξει ο δρόμος μας. Αγνοούμε την έκβαση μιας αρρώστιας που μας «αποσυνθέτει» οργανικά, και μας διαλύει ψυχικά από την «μοναξιά» που επιβάλλει. Η κραυγή της προσευχής μας προσπαθεί να γίνει σιωπή για να «ακούσει» καλύτερα, την κραυγή εκείνων που περνάνε αυτή την φοβερή δοκιμασία. Νοιαζόμαστε για κάθε ασθενή, όχι γιατί θα μπορούσε να είμαστε στη θέση του, αλλά επειδή αναγνωρίζουμε πάνω στον καθένα την ξεχωριστή αξιοπρέπεια όλων όσων «δημιουργήθηκαν κάτ’ εικόνα Σου». Θέλουμε να βλέπουμε την προσευχή όχι σαν τρόπο να αποκτήσουμε αυτό που θέλουμε, αλλά σαν ευκαιρία να συνυπάρξουμε μαζί Σου Κύριε. Δεν το κάνουμε για να αισθανθούμε καλύτερα, ...





















