Πολλοί νομικοί καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ο νόμος για την ανθρώπινη αναπαραγωγή οπισθοδρομεί σε σχέση με το σύγχρονου οικογενειακό δίκαιο, που επιβάλλει την εξέταση όλων των ζητημάτων από τη σκοπιά του συμφέροντος του παιδιού, καθώς στο επίκεντρό του τίθενται οι ενήλικες που με κάθε μέσο θέλουν ν’ αποκτήσουν παιδί. Στον αντίποδα αυτών βρίσκονται άλλοι νομικοί, που εκτός από τα προαναφερθέντα θετικά στοιχεία, υποστηρίζουν ότι ο νόμος χρησιμοποιεί τον όρο γονιμοποιημένο ωάριο κατ’ οικονομία ως τον πιο ακριβή όρο για να κατανοήσουν πλήρως τις ρυθμίσεις οι απλοί πολίτες και προσπαθεί υιοθετώντας τη θεωρία του προεμβρύου αφενός μεν ν’ απαντήσει στο ερώτημα τι θα γίνει με τα πλεονάζοντα έμβρυα, τα οποία είναι ιατρικά αναπόφευκτο να μην δημιουργηθούν και δεν μπορούν να κρυοσυντηρούνται επ’ άπειρον, αφετέρου δε να εξασφαλίζει, όπως ...
