Ο φιλάργυρος είναι άνθρωπος δυστυχέστατος διότι πάσχει την ψυχήν ανιάτως και υποφέρει τα πάνδεινα. Διψή χρυσίου, ποταμός δε χρυσίου διαρρέει δια των ταμείων αυτού, αυτός δε από της δίψης απόλλυται. Όμοια πάσχει προς τον Τάνταλον τον αδυνατούντα να σβέση την δίψαν του και να δροσίση τα καιόμενα χείλη του πίνων εκ του παραρρέοντος ύδατος του ποταμού. Ο φόβος της απωλείας του πλούτου ταράσσει αυτού την ψυχήν. Η καρδία αυτού πάσχει εκ των συγκινήσεων. Ουδένα αγαπά, διότι ηγάπησε τον θησαυρόν αυτού. Όπου ο θησαυρός αυτού, εκεί και η καρδία αυτού. Ούτος αυτώ Θεός και το είδωλον αυτού ανύψωσε χρυσούν εν τη καρδία αυτού και αυτώ προσφέρει λατρείαν και θυσίαν και προσφοράν, Αυτώ μόνω πέποιθε και τας ελπίδας αυτού ανέθετο. Πάσαν την ευδαιμονίαν ...





















