Περνάει ο καιρός. Περνάνε κι οι γενεές σαν τα φύλλα των δέντρων, όπως λέει κι Όμηρος. Ακούω τον απολογισμό σου, όπως ακούω και τον δικό μου. Το παρελθόν συσσωρεύεται, το μέλλον μικραίνει. Προχωρούμε, μένουμε στάσιμοι ή οπισθοχωρούμε; Ενηλικιωνόμαστε; Κι αν ναι, είναι για καλό; «Άφετε τα παιδία έρχεσθαι προς με, και μη κωλύετε αυτά. Των γαρ τοιούτων εστίν η βασιλεία του Θεού» (Μτθ. 19,14). Για καιρό με παίδευε αυτό το ερώτημα: Γιατί να προτιμάει τα παιδιά από τους μεγάλους; Γιατί άραγε να είναι αυτά, που θα μπουν στη βασιλεία των Ουρανών; Σε τι υπερέχουν; Τι επιπλέον έχουν; Πρέπει να ξαναγίνουμε πέντε κι έξι χρονών για να δούμε Θεού πρόσωπο; Κάποια στιγμή κατάλαβα: Το παιδί δεν είναι όρος που αφορά την ηλικία. Ούτε ο ...




















