Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ (1759-1833). Ήταν Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Η γη ήταν ακόμη σκεπασμένη μ’ ένα παχύ στρώμα χιόνι. Οι αδελφές έπρεπε να εφοδιασθούν με χαλίκια που θα τα χώνανε μέσα στο χιόνι ανάμεσα στους πασσάλους, προσδιορίζοντας έτσι τα σύνορα της καινούργιας τους κατοικίας. Την άνοιξη ανοίξανε ένα χαντάκι κατά μήκος αυτού του ορίου. Ήταν παρόντες ο Μιχαήλ Μαντούρωφ, ο π. Βασίλειος και πολλές από τις παλαιότερες αδελφές. Αυτό το αυλάκι, σύμφωνα με την εντολή του στάρετς, έπρεπε να σκαφτή μέχρις ότου γίνει μια τάφρος βαθειά πάνω από δύο μέτρα γύρω από το κτήμα. Το χώμα που έριχναν από το εσωτερικό, σχημάτισε ένα επίχωμα ύψους δύο μέτρων. Για να το σταθεροποιήσουν, ο στάρετς ήθελε να φυτέψουν εκεί φραγκοσταφυλιές. “Ο π. Σεραφείμ μας έλεγε πολλά εκπληκτικά πράγματα ...





















