Ενώ ο κόσμος και ο άνθρωπος δημιουργήθηκαν μέσα στό χρόνο και λειτουργούν «εν χρόνω», ο προορισμός τους είναι υπέρχρονος. Αντίθετα ενώ ο άχρονος και αιώνιος Θεός είναι έξω από τούς περιορισμούς του χώρου και του χρόνου, πληροί με την πανταχού παρουσία Του το κάθε μόριο της δημιουργίας και την πιο ελάχιστη χρονική στιγμή. Γι’ αυτό ούτε ο Θεός είναι ξένος προς τον χρόνο – πού τον μετατρέπει σε καιρό, δηλαδή ευκαιρία σωτηρίας – μήτε ο άνθρωπος άσχετος με την αιωνιότητα και την αθανασία. Και δεν υπάρχει παρηγοριά μεγαλύτερη από το να γνωρίζουμε ότι ἡ αιωνιότητα δεν είναι απρόσιτη, αλλά κτίζεται από ρινίσματα της καθημερινότητάς μας. Τούτο επιμαρτυρεί ο αδιάψευστος ο λόγος της Γραφής: «ο κόσμος παράγεται και η επιθυμία αυτού, ...





















