Πεμπτουσία

Ο Γέροντας, π. Ελπίδιος (1918-1983). Σε μια επίσκεψη του στην Ιερά Μονή Ιβήρων, συνέβη και το ακόλουθο θαυμαστό περιστατικό, στο οποίο φαίνεται ότι και η Κυρία Θεοτόκος αγαπούσε ιδιαιτέρως το πνευματικό της τέκνο: Όταν ο Γέροντας εισήλθε στη μονή, τον υποδέχθηκε ο π. Μάξιμος , ο οποίος τον πήγε στον χώρο όπου φυλάσσονταν τα ιερά λείψανα της μονής, για να προσκυνήσει. Τα λείψανα βρίσκονταν σε γυάλινες προθήκες, ενώ πάνω τους υπήρχε σειρά από αρχαίες εικόνες. Την ώρα που προσκυνούσε ο π. Ελπίδιος, μια εικόνα της Παναγίας, που ήταν κρεμασμένη ψηλά στον τοίχο, έπεσε με δύναμη πάνω στην γυάλινη προθήκη, ακριβώς μπροστά του. Η εικόνα στάθηκε όρθια, χωρίς να κάνει την παραμικρή ζημιά στο γυαλί. Ο π. Ελπίδιος, με απλότητα, σαν να μην είχε ...

«Εγώ γαρ έγνων δύναμιν εξελθούσαν απ’ εμού» Η φιλάνθρωπη συμπεριφορά του Χριστού και τα θαυμαστά έργα που επιτελούσε γρήγορα διαδίδονταν στο λαό. Όταν π.χ. πήγε στο τελωνείο του Ματθαίου και του ζήτησε να τον ακολουθήσει, το γεγονός αυτό έκανε μεγάλη εντύπωση και διαφημίσθηκε (Ματθ. 9,9). Επίσης, όταν συγχώρησε την αμαρτωλή γυναίκα λέγοντας «αφέωνται αι αμαρτίαι αυτής αι πολλαί, ότι ηγάπησε πολύ» (Λουκ. 7,47), δηλαδή «συγχωρούνται οι πολλές αμαρτίες της, γιατί αγάπησε πολύ»· το συμβάν αυτό προξένησε μεγάλη εντύπωση. Ή ακόμη η πραγματικότητα πως ο Χριστός ποτέ δεν έδιωξε αμαρτωλό ούτε μίλησε άσχημα σε κάποιον που Του ζήτησε βοήθεια, ήταν κάτι που το ήξεραν πολλοί. Αυτά τα είχε ακούσει και μία γυναίκα που έπασχε δώδεκα ολόκληρα χρόνια από μία ακατάσχετη αιμορραγία. Επειδή ...

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Το σημερινό Ευαγγέλιο δεν αφορά μόνο στα θαύματα και στο έλεος του Θεού. Νομίζω ότι αφορά στην ελπίδα πέρα από την ελπίδα. Στην περίπτωση της κόρης του Ιαείρου βλέπουμε ένα παιδί ήδη νεκρό. Όλοι το γνωρίζουν. Υπάρχει τέτοια βεβαιότητα ώστε όταν ο Υιός του Θεού γίνεται Υιός του Ανθρώπου, λέει: «Όχι! Αυτό το παιδί δεν έχει πεθάνει, αλλά κοιμάται», όλοι τον αντικρούουν: «Όχι αυτό το παιδί όντως έχει πεθάνει». Και τότε ο Χριστός με έναν λόγο δύναμης, αλλά με μια πράξη αγάπης καλεί και πάλι το παιδί στην επίγεια ζωή. Δεν είναι αυτό -εκτός από ένα αληθινό γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας μας -δεν είναι επίσης και μία αλληγορία, και μια ...

«…Ανήμερα της Παναγίας, Αυγούστου 15, όο λαός των βουνών και των ψαράδων της Ελλάδας, πήγε με πολλά καράβια να προσκυνήσει τη μητέρα του Θεού σ’ ένα νησί στο Αρχιπέλαγο. Ήταν συνήθεια σαν τέτοια μέρα να πηγαίνει στο νησί μαζί με τα καράβια κι ένα πολεμικό. Έφτασε στο νησί το πολεμικό καράβι, έριξε άγκυρα και στάρισε τις παντιέρες του. Τότες ο κακός γείτονας που ήθελε να βάλει σε μπελά τους Έλληνες, κρυμμένος μες τη θάλασσα, έριξε τορπίλα και βούλιαζε το πολεμικό, σκότωσε κάμποσους κι απ’ τους ναύτες. Έριξε και στα καράβια των προσκυνητάδων, και πολύς θρήνος θα γινόταν ανάμεσα σε γυναίκες και παιδιά, αν δεν τύχαινε ένας μώλος του λιμανιού, όπου πήγαν και σκάσανε οι τορπίλες. Τότες ο λαός των Ελλήνων θύμωσε, ...

Στις πόλεις τα τείχη, στις ψυχές οι γνώσεις που αποκτούμε με την εκπαίδευση, και στολισμό και ασφάλεια παρέχουν.   Σωκράτης

Στη σημασία της τιμής που αποδίδει η Εκκλησία στους αγίους και τους μάρτυρές της πίστεως αναφέρθηκε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, στην ομιλία του, το απόγευμα της Πέμπτης, 25ης Οκτωβρίου, μετά τον εσπερινό, κατά τον οποίο χοροστάτησε, στον πανηγυρίζονται Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Κοινότητος Ταταούλων. «Η Αγία Εκκλησία μας τελούσε εξ αρχής, κατά την ημέραν μνήμης των μαρτύρων, και εν συνεχεία, όλων των αγίων, με λαμπρότητα την Θείαν Λειτουργίαν, γεγονός το οποίον καταδεικνύει ότι το μαρτύριον εθεωρείτο αποκάλυψις της θείας δόξης, προοπτική, προσδοκία και πρόγευσις της «κοινής αναστάσεως». Ο πιστός πορεύεται προς το μαρτύριον, με τα όμματα της ψυχής εστραμμένα προς το αναστάντα Κύριον. Αναφέρεται με θαυμασμόν, οτι τα πρόσωπα των Χριστιανών, καθ᾿ οδόν προς τον επικείμενον μαρτυρικόν θάνατον, ήσαν πλήρη φωτός, ...

Η αναγκαιότητα του κηρύγματος για τη ζωή της εκκλησίας θεμελιώνεται στο παράδειγμα του Κυρίου και των Αποστόλων. Η εντολή του Χριστού προς τους μαθητές Του μετά την Ανάσταση «Πορευθέντες εις τον κόσμον άπαντα κηρύξατε το ευαγγέλιον πάση τη κτίσει» (Μκ. 16,15) είναι σαφής. Ο άγιος μεγαλομάρτυς Δημήτριος γεννήθηκε περί το 280 – 284 μ.Χ. και μαρτύρησε επί των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού το 303 μ.Χ.. Αποτέλεσε για την εποχή του την έμπρακτη εφαρμογή της Κυριακής εντολής «Πορευθέντες κηρύξατε το ευαγγέλιον πάση τη κτίσει» (Μκ. 16,15). Κατανοώντας ο ίδιος την αξία της κατήχησης και διάδοσης του μηνύματος του ευαγγελίου για την κοινωνία στην οποία ζούσε ανέλαβε έντονη ιεραποστολική δράση. Με το λόγο του προσέφερε οσμή γνώσεως σε όλους όσοι επιθυμούσαν την κατήχηση ...

Ο μακαριστός Γέρων Γεώργιος Γρηγοριάτης μιλάει για τον βίο του αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλύτου, τονίζοντας την δύναμη της πίστεως του αγίου, ο οποίος θυσιάστηκε για την αγάπη του Χριστού, γενόμενος μάρτυρας, προφήτης και απόστολος της Εκκλησίας και αιώνιο παράδειγμα ζωής για όλους τους Χριστιανούς.   Your browser does not support the audio element.

Κυκλοφόρησαν τα ΑΝΑΛΕΚΤΑ Β΄ και Γ΄ ( ΣΤ΄ και Ζ΄ τόμοι) της σειράς ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ του Γεωργίου Ν. Κωνσταντίνου, οι οποίοι περιέχουν Χερουβικά και Κοινωνικά διαφόρων διδασκάλων καθώς και Συνθέσεις Ιακώβου του Πρωτοψάλτου.   Καλύπτουν κατά μεγάλο μέρος τις ανάγκες τόσο των σπουδαστών του Δ΄ έτους του Αναλυτικού Προγράμματος των ωδείων και των σχολών βυζαντινής μουσικής όσο και αυτών που διακονούν στα ιερά αναλόγια. Από τον Πρόλογο των βιβλίων πληροφορούμαστε ότι τα μουσικά κείμενα έχουν εκτυπωθεί δίχρωμα και καταγράφηκαν με βάση: – τα αυτόγραφα του Γρηγορίου Πρωτοψάλτου, το Ταμείον Ανθολογίας του Χουρμουζίου Χαρτοφύλακος (1824), το Δοξαστάριον του Ιακώβου Πρωτοψάλτου (χειρόγραφη και έντυπη -1836- παράδοση) και την τετράτομη Πανδέκτη (1851-1852), – όσα αναφέρουν ο Χρύσανθος στα θεωρητικά του συγγράμματα και η Μουσική ...

Ο Άγιος Δημήτριος, από τους ενδοξότερους και δημοφιλέστερους Αγίους της Ορθοδοξίας, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 280 μ.Χ., κατά τους χρόνους που βασίλευε ο μεγάλος διώκτης του Χριστιανισμού, ο Διοκλητιανός. Γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, σε νεαρή ηλικία κατατάχθηκε στο ρωμαϊκό στρατό και έφτασε μέχρι το βαθμό του χιλιάρχου, δηλαδή συνταγματάρχης, σε ηλικία 22 μόλις ετών. Ήταν από τη φύση του φιλομαθής, ερευνητικός άνθρωπος που έψαχνε το υψηλό και αληθινό, το οποίο βρήκε στη χριστιανική πίστη, στην Ορθοδοξία. Έγινε διαπρύσιος κήρυκας του Ευαγγελίου σχηματίζοντας ένα κύκλο νεαρών μαθητών, τους οποίους δίδασκε την Αγία Γραφή (Παλαιά και Καινή Διαθήκη), στις υπόγειες κατακόμβες πλησίον των δημοσίων λουτρών της πόλεως. Κατά τη διάρκεια μιας από αυτές τις συναθροίσεις (303 μ.Χ.), συνέλαβαν τον «μακαριότατο Δημήτριο εκ γένους των ...

Επίσης η καλή ακρόαση είναι μία από τις σημαντικότερες αρετές ενός προσωποκεντρικού θεραπευτή, η οποία βοηθά στην διαδικασία. Η ικανότητα να ακούει ο θεραπευτής πρώτα τον εαυτό του δίνει την δυνατότητα να είναι ο εαυτός του και έπειτα μπορεί να ακούσει και τον πελάτη του . Η ενεργητική ακρόαση έχει πολύ μεγάλη σημασία στην θεραπευτική πορεία του ανθρώπου. Ο θεραπευτής ακούει για να αποκτήσει την αίσθηση του ποιος είναι ο πελάτης του, προσπαθεί να τον κατανοήσει απόλυτα και να εστιάσει στον κόσμο του βοηθώντας τον με αυτόν τον τρόπο να καταλάβει καλύτερα τον εαυτό του και να γίνει καταλύτης στην διαδικασία της διαμόρφωσης του προσώπου του . Για τον Rogers ήταν πραγματικά ευχάριστη η αίσθηση το να ακούει κάποιον, διότι τότε ...

“κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά ( Γ. Σεφέρης Ένας γέροντας στην ακροποταμιά ) Κατ΄ αρχήν δύο γενικές παρατηρήσεις: Η πρώτη: Όπως έχει φανεί στην τρέχουσα σχολική πράξη της Α/θμιας εκπαίδευσης ,πολλά από τα σχολικά εγχειρίδια είναι προβληματικά (άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο). Ιδιαίτερα αυτά της Γλώσσας, της Γραμματικής, των Μαθηματικών, της Ιστορίας και βέβαια του μαθήματος των Θρησκευτικών για τα οποία και ο λόγος. Τούτο συμβαίνει διότι-κατα την άποψη μου- δεν ακολουθήθηκε η επιστημονική δεοντολογία κατά τη διαδικασία υλοποίησής τους. Δηλ. όλα τα στάδια της: Ανάθεση, 1η συγγραφή, δοκιμαστική-πειραματική εφαρμογή σε διαφορετικά σχολεία (σταθμισμένο δείγμα), ανατροφοδότηση με κριτικές παρατηρήσεις και λειτουργικές επισημάνσεις των εκπαιδευτικών και των μαθητών για τα περιεχόμενα και την ...

“κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά ( Γ. Σεφέρης Ένας γέροντας στην ακροποταμιά ) Κατ΄ αρχήν δύο γενικές παρατηρήσεις: Η πρώτη: Όπως έχει φανεί στην τρέχουσα σχολική πράξη της Α/θμιας εκπαίδευσης ,πολλά από τα σχολικά εγχειρίδια είναι προβληματικά (άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο). Ιδιαίτερα αυτά της Γλώσσας, της Γραμματικής, των Μαθηματικών, της Ιστορίας και βέβαια του μαθήματος των Θρησκευτικών για τα οποία και ο λόγος. Τούτο συμβαίνει διότι-κατα την άποψη μου- δεν ακολουθήθηκε η επιστημονική δεοντολογία κατά τη διαδικασία υλοποίησής τους. Δηλ. όλα τα στάδια της: Ανάθεση, 1η συγγραφή, δοκιμαστική-πειραματική εφαρμογή σε διαφορετικά σχολεία (σταθμισμένο δείγμα), ανατροφοδότηση με κριτικές παρατηρήσεις και λειτουργικές επισημάνσεις των εκπαιδευτικών και των μαθητών για τα περιεχόμενα και την ...

Οι δυο μεγάλες γιορτές του Αγίου Δημήτριου και του Αγίου Γεωργίου διαιρούσαν τον ποιμενικό χρόνο στα δυο. Η κάθε γιορτή αποτελούσε την έναρξη μιας περιόδου, κατά κάποιον τρόπο μιας «ποιμενικής πρωτοχρονιάς» (Χατζημιχάλη, 2007, σ. 181), κατά την οποία μίσθωναν (ρούγιασμα/ ρούγκιασμα) με εξάμηνες συμβάσεις τους τσοπάνους. Οι Άγιοι αυτοί «κρατούσαν, με τις γιορτές τους, τις δυο πύλες των περασμάτων του μισόχρονου, την άνοιξη (23 Απριλίου) και το φθινόπωρο (26 Οκτωβρίου).» (Λουκάτος, 1995, σ. 79). Η χειμερινή περίοδος της κτηνοτροφίας ξεκινούσε συμβατικά από την εορτή του Αγίου Δημητρίου (26 Οκτωβρίου) έως την εορτή του Αγίου Γεωργίου (23 Απριλίου) . Η περίοδος αυτή χαρακτηριζόταν από την αναχώρηση των κτηνοτρόφων για τα χειμερινά βοσκοτόπια, τα χειμαδιά, και την παραμονή τους στον τόπο ...

Κάθε χρόνο, τον Οκτώβριο μήνα, εορτάζουμε μεγάλες θρησκευτικές και εθνικές επετείους. Στις 26 του μηνός, η πόλη της Θεσσαλονίκης τιμά μεγαλοπρεπώς, εδώ και αιώνες, τη μνήμη του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου και, από το 1912 και μετά, εορτάζει την επέτειο της Απελευθέρωσής της. Στη συνείδησή μας, εξαιτίας της χρονικής ταύτισης των δύο επετείων, ο Άγιος Δημήτριος, ως ο άγρυπνος φρουρός της πόλης, συνδέεται με την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και μετέχει με καίριο τρόπο στη διαμόρφωση της νέας Ελλάδας. Παράλληλα όμως, με τη διπλή επέτειο πανηγυρίζουμε την πλήρους δόξης ημέρα της 28ης Οκτωβρίου 1940, κατά την οποία σύσσωμο το Έθνος, από του ανωτάτου άρχοντος μέχρι του τελευταίου των πολιτών, απάντησε διά στόματος του πρωθυπουργού το πολύκροτο ΟΧΙ. Η δύναμη του πατριωτισμού των Ελλήνων, ...