Πεμπτουσία

«Όταν πλησιάζεις το χειρουργείο κάνεις την αδιάφορη, αλλά νοιώθεις τα μέλη σου να παγώνουν από τον φόβο. Το αίμα σταματάει να κυκλοφορεί στις φλέβες σου. Παραλύεις. Σταματάς ν’ ακούς τους εξωτερικούς ήχους, μόνο την καρδιά σου ακούς να χτυπά πολύ δυνατά. Θέλεις να κλάψεις ή να το βάλεις στα πόδια, αλλά πιέζεις τον εαυτό σου και προχωράς, γιατί έχεις πάρει την απόφαση να το κάνεις. Έχω ακούσει να λένε ότι είναι ευκολότερο από την εξαγωγή δοντιού. Σαχλαμάρες! Μόνο όσες το έκαναν ξέρουν! Νιώθεις περιφρόνηση για τον χειρουργό που χαμογελάει συγκαταβατικά απέναντι σου και σε καθησυχάζει. Το θεωρείς υποκριτικό από κάποιον που σε λίγα λεπτά θα αδειάσει τα σπλάχνα σου μέσα σ’ έναν κουβά. Όταν σε σπρώχνουν να ξυπνήσεις είναι σαν ...

Είναι καλό, ευχάριστο στον Θεό και σωτήριο για εμάς, αν εκπληρώνουμε με ευχαρίστηση τα τάματα που κάναμε στον Θεό. Σε αυτήν την περίπτωση εφαρμόζουμε στην πράξη το ρητό του προφήτη Ιωνά: «Εγώ δε μετά φωνής αινέσεως και εξομολογήσεως θύσω σοι, όσα ηυξάμην αποδώσω σοι εις σωτηρίαν μου τω Κυρίω» . Αν όμως ασθενούμε λόγω γήρατος η εξαιτίας συχνών νόσων και δεν αντέχουμε να μένουμε χωρίς τροφή την Τετάρτη και την Παρασκευή, τότε ας περιμένουμε ως την εσπερινή ώρα, για να λύσουμε την νηστεία μας με ελαφρά και απλή τροφή, και μάλιστα όχι για να χορτάσουμε, αλλά για να ελαφρύνουμε λίγο την σωματική ασθένεια. Έτσι μας διδάσκει ο μεγάλος απόστολος Παύλος, που γράφει στον Τιμόθεο αυτά τα λόγια: «Μηκέτι υδροπότει, αλλ’ ...

Ανάγνωση από το ομώνυμο βιβλίο, έκδοσης Ιερού Ησυχαστηρίου Άγιος Εφραίμ, Κατουνάκια, Άγιον Όρος. Η ηχογράφηση έγινε στον ραδιοφωνικό σταθμό της Ιεράς Μητροπόλεως Λεμεσού. Διαβάζει ο Πρωτοσύγκελλος της Ι.Μ. Λεμεσού Αρχιμανδρίτης Ισαάκ. Your browser does not support the audio element.

Και μόνο το όνομα Κωνσταντίνος ν’ ακουσθεί, συγκινεί κάθε χριστιανική καρδιά, όχι μόνο σήμερα αλλά από πολλά χρόνια πριν, διότι συνδέεται με τους θρύλους της φυλής, ότι «πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θάναι». Συγκινεί, διότι ο πρώτος που έφερε το όνομα ο Κωνσταντίνος ο Α’ ο Μέγας, υπήρξε όχι μόνο ένας από τους μεγαλύτερους άνδρες της παγκόσμιας ιστορίας αλλά κάτι παραπάνω. Υπήρξε Άγιος. Κι όταν ακούσουν την λέξη Άγιος, αρχίζουν να διαμαρτύρονται οι κράχτες της αθεΐας και της απιστίας. Είναι Άγιος; Στρατηγός, ναι είναι, Βασιλιάς και Αυτοκράτορας ναι. Μέγας ναι είναι, αλλά Άγιος; Όχι, δεν είναι Άγιος λένε. Γιατί δεν είναι Άγιος; Διότι, λένε, ότι ο Μ. Κωνσταντίνος έκανε εγκλήματα, ότι σκότωσε τον γιο του τον Κρίσπο, ότι ...

Έτσι, καθίσταται απόλυτα σαφές ότι ο ποιμένας δεν είναι ένας απλός παιδαγωγός που ελέγχει και διορθώνει μόνο, τη ζωή του ποιμνίου του . Πολύ περισσότερο είναι ένας πνευματικός ηγέτης που έχει αποκλειστικό έργο να οδηγήσει το ποίμνιό του στην ασφαλή ποίμνη του ίδιου του Χριστού. Για να ανταποκριθεί στο δύσκολο έργο του πρέπει να έχει διατρίψει στην εμπέδωση πολλών αρετών. Η τέλεια αγάπη του προς το Θεό και τους ανθρώπους, το πνεύμα της ταπεινοφροσύνης, η εγκράτεια, η πίστη, η κοσμιότητα, η συνέπεια λόγων και έργων και η διδακτική του ικανότητα αποτελούν ενδεικτικά κάποια από τα πολλά προσόντα, τα οποία πρέπει να κοσμούν την προσωπικότητά του. Η δύναμη του ποιμένα να μεταδίδει τη γνήσια διδασκαλία της Εκκλησίας στηρίζεται εξάλλου, στο γεγονός ...

Κατήχηση ΙΕ Για τους αγίους Πατέρες της Συνόδου της Νίκαιας και για την Ορθόδοξη πίστη για την οποία δογμάτισαν και ότι η ορθή πίστη χρειάζεται και ορθό βίο. Αδελφοί και Πατέρες, Η εορτή η σημερινή βρίσκεται μεταξύ δύο λαμπρών και σωτηρίων εορτών. Μεταξύ δύο μεγάλων πανηγύρεων που φθάνουν ως τον ουρανό υπάρχουν οι πολύφωτοι αστέρες. Μεταξύ των δύο αρμάτων που κατευθύνονται στον ουρανό, υπάρχουν τριακόσιοι δεκαοκτώ αρματηλάτες, όχι για να διευθύνουν την ορμή αυτών των δύο κατευθυνόμενων αρμάτων, αλλά για να οδηγήσουν τους απίστους για εκείνους που έχουν ανεβεί επάνω στα άρματα, στην πίστη, επειδή το μεν ένα άρμα ανέβασε τον σαρκωμένο Θεό Λόγο από τη γη προς τις ουράνιες αψίδες και τους κόλπους του Πατέρα, το δε άλλο άρμα, τον «άλλο Παράκλητο», ...

Ο ευαγγελιστής Λουκάς, στην σχετική με την Ανάληψη του Κυρίου περικοπή, παρουσιάζει τους μαθητές να φεύγουν από τον ευλογημένο τόπο της Αναλήψεως με χαρά μεγάλη και να παραμένουν στο Ιερό των Ιεροσολύμων, υμνώντας και δοξολογώντας τον Θεό. Είναι η χαρμόσυνη δοξολογική κατάληξη του ευαγγελίου πού φανερώνει την ζωή μέσα στην Εκκλησία μας ως μια διαρκή θεία λειτουργία και ευχαριστία των τέκνων της. Και η χαρά τους είναι μεγάλη, καίτοι ο διδάσκαλος και Κύριος τους διέστη από αυτών, γιατί είδαν την δόξα Του και για όλα τα θαυμάσια της οικονομίας Του, πού Αυτός επλήρωσε πλέον εδώ στην γή και για εκείνους και για όλο το ανθρώπινο γένος. Είναι μια φωτεινή εικόνα στο ευαγγέλιο πού αποτυπώνεται για πάντα στην καρδιά και την θύμηση ...

Στα φετινά σύντομα κηρύγματα των Κυριακών του Καλοκαιριού, αγαπητοί αδελφοί, θα αναφερθώ στις Οικουμενικές Συνόδους της Εκκλησίας μας, και κυρίως στα δογματικά θέματα, με τα οποία ασχολήθηκαν οι άγιοι Πατέρες μας, οι οποίοι ήταν θαυμαστά μέλη τους. Πρέπει οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί να γνωρίζουμε την Ορθόδοξη πίστη μας. Βέβαια, τα θέματα αυτά είναι μεγάλα και σοβαρά και δεν μπορούν να αναλυθούν επαρκώς σε μικρά σύντομα ευχαριστιακά κηρύγματα, αλλά θα τονισθούν μερικά από τα βασικότερα σημεία των αποφάσεων των Οικουμενικών Συνόδων, που είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Πρόκειται, δηλαδή, για μια μικρή γνώση, και εκείνοι που ενδιαφέρονται θα μπορέσουν να ενδιαφερθούν να αντλήσουν περισσότερες πληροφορίες. Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος συνεκλήθη στην Νίκαια της Βιθυνίας, το έτος 325 μ.Χ. από τον Μέγα Κωνσταντίνο. ...

Ιησούς Χριστός ο Αρχιπάρθενος, έργον αγιογραφείου Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου 2015 Σειρά κηρυγμάτων με ομιλητή τον Αρχιμανδρίτη π. Επιφάνιο Χατζηγιάγκου με θέμα την ερμηνεία της Επί του Όρους Ομιλίας. Οι ομιλίες έγιναν στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Παντελεήμονος Φλώρινας. Your browser does not support the audio element.

Μετά την ένδοξο Ανάσταση του Κυρίου μας, βιώσαμε την αγία του Ανάληψη. Την χαρμολύπη των αποστόλων και μαθητών του˙ από τη μία λύπη για τον αποχωρισμό του αγαπημένου διδασκάλου αλλά ταυτόχρονα και τη χαρά της προσμονής του Αγίου και παντοδυνάμου Πνεύματος. Οι μαθητές με την Θεία Ανάληψη του διδασκάλου τους «υπέστρεψαν εις Ιερουσαλήμ μετά χαράς μεγάλης. Και ήσαν διαπαντός εν τω Ιερώ…» αναμένοντας την φωτοχυσία του Παρακλήτου. Η Ανάληψη λοιπόν προσκαλεί τους μαθητές προς την ενότητα, με την οποία καλούνται να διακονήσουν την ανθρωπότητα. Η σημερινή ευαγγελική περικοπή παρμένη από την Αρχιερατική προσευχή του Χριστού αυτό που πραγματεύεται έντονα και καταληκτικά είναι η Ενότητα με ό,τι αυτή μπορεί να σημαίνει. Ο ίδιος ο Χριστός ως θεάνθρωπος απευθύνει λόγον παρακλήσεως και προσευχής ...

Ο βατοπαιδινός χορός ψάλει την Θ΄ωδή των Καταβασιών της Αναλήψεως σε ήχο πλ. α΄σε αργό ειρμολογικό μέλος. Πρόκειται για λαμπρό άκουσμα που ψάλλεται αντί του «Άξιον εστίν» στη Θ. Λειτουργία της Εορτής, προκαλώντας πνευματική ευφορία και αγαλλίαση. «Σέ τήν ὑπέρ νοῦν καί λόγον Μητέρα Θεοῦ, τήν ἐν χρόνῳ τόν ἄχρονον ἀφράστως κυήσασαν, οἱ πιστοί ὁμοφρόνως μεγαλύνομεν». Your browser does not support the audio element.

Εις το όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Έχουμε ακούσει στις Πράξεις των Αποστόλων πως, καθώς η Εορτή της Πεντηκοστής πλησίαζε, ο Απόστολος Παύλος είχε αρχίσει το ταξίδι του προς τα Ιεροσόλυμα για να βρεθεί με όλους αυτούς που εκείνη ακριβώς την ημέρα είχαν λάβει το Άγιο Πνεύμα. Από όλους αυτούς, ήταν ο μόνος ο οποίος δεν ήταν παρών στο υπερώο όπου συνέβη το γεγονός. Κι όμως, ο Θεός του είχε δώσει μια τέλεια, μια πραγματική μεταστροφή στην καρδιά, στο νού, στη ζωή και του είχε δωρίσει το Άγιο Πνεύμα σε απάντηση της ολοκληρωτικής αφοσοίωσής του σ’ Εκείνον που λάτρεψε αν και δεν Τον είχε γνωρίσει. Και εμείς πορευόμαστε προς την ημέρα της Πεντηκοστής· θα εορτάσουμε το γεγονός την ...

Είναι τα θύματα της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου 353.00 χιλιάδες όσο υπολογίζονται οι νεκροί; Πόσες όμως, άλλες ζωές δεν καταστράφηκαν; Πόσες άλλες χιλιάδες δεν κακοποιήθηκαν βάναυσα -ψυχί τε και σώματι- χήρεψαν, ορφάνεψαν, έχασαν τις οικογένειες τους, τις ρίζες τους, τα χωριά τους, έμειναν άστεγοι, πείνασαν, πλανήθηκαν σε βουνά, δάση και σπηλιές, σκιάχτηκαν έως θανάτου μόνοι, έρημοι, αβοήθητοι, θηριομαχούντες -κυριολεκτικά και μεταφορικά- παραφρόνησαν, αυτοκτόνησαν γιατί δεν άντεχαν να συνεχίζουν να ζουν, ή ακόμη και για να μην πέσουν στα χέρια των διωκτών τους, άνθρωποι που η δυστυχία τους έφερε σε ξένα χέρια, σε ορφανοτροφεία, σε αλλογενείς και αλλόθρησκες οικογένειες; Το ίδιο συμφοριασμένοι δηλαδή ήταν και οι εναπομείναντες ζώντες Έλληνες του Πόντου, ή ακόμη και αυτοί που πρόλαβαν να δραπετεύσουν και να ...