Αυτοί ˙ οι αληθινοί καλλιτέχνες ˙ που δεν παρατηρούν, δε διανοούνται, δεν ανήκουν στη θεολογία των ακαδημαϊκών συζητήσεων και των φιλοσοφικών απόψεων ˙ αυτοί που μετέχουν σε μυσταγωγία θεία, πάσχουν τα θεία, ζουν τη «βιούμενη λειτουργικώς θεολογία» ˙ αυτοί μαρτυρούν. Ομολογούν με την τέχνη τους τα όσα ο Θεός τους αξίωσε. Όσα τους κατέστησε φανερά. Γι’ αυτό και σημειώνει ο γέροντας: «Εδώ βρισκόμαστε σε άλλο επίπεδο παιδείας, πολιτιστικά και πνευματικά. Βρισκόμαστε σε χώρο υψηλής τέχνης(σε αρχιτεκτονική, εικονογραφία, μέλος, ποίηση, πεζό λόγο) που είναι καρπός και αφορμή πνευματικής ωριμότητας.» Είναι απόσταγμα της καρδιάς. Ξεχείλισμα αγιοπνευματικό. Απαύγασμα ζωής καινής και χάριτος. Και τότε, με την εμπειρία του ακτίστου, ως «ανεωγμένη θύρα της Αληθείας» ελευθερώνεται. Τότε ο καλλιτέχνης, ο αγιογράφος, το ζωντανό μέλος της ...
