Ορθοδοξία και Ορθοπραξία

Ο μακάριος Γέροντας Κυπριανός Ξενοφωντινός, αναγγινώσκων ακολουθία στο κελλί του     Ο κατά κόσμον Κωνσταντίνος Στάθης του Γεωργίου και της Ευαγγελίας γεννήθηκε στα Βραγγιανά Καρδίτσας το έτος 1887. Στον κόσμο απόκτησε οικογένεια. Ήταν πατέρας τριών τέκνων, δύο θυγατέρων και ενός υιού, που εκοιμήθη νέος. Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος το 1924 από τον μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος Ιεζεκιήλ († 1953). Νέα εκοιμήθη και η πρεσβυτέρα του. Αυτοβούλως και οικειοθελώς, μετά από αυτές τις σκληρές δοκιμασίες, ήλθε στο Άγιον Όρος ταπεινός προσκυνητής. Η αγάπη του προς την Παναγία τον έφερε στο Περιβόλι της. Περιήλθε διάφορες μονές και τελικά προσήλθε στην ιερά μονή Αγίου Γεωργίου-Ξενοφώντος το 1969. Στο τέλος του ίδιου έτους εκάρη μοναχός. Διετέλεσε προϊστάμενος της μονής έως το 1976. Ιερομόναχος Κυπριανός Ξενοφωντινός Υπήρξε ευλαβής και συνετός ιερομόναχος. Έναν ...

  Μοναχός Ιλαρίων Ξενοφωντινοσκητιώτης (1877 – 1 Αυγούστου 1957) Ο κατά κόσμον Γρηγόριος Πούνης του Γεωργίου και της Βασιλικής γεννήθηκε στο Οφρύνειο (Ρέγκιοϊ) Δαρδανελίων το 1877. Από το Οφρύνειο είχαν έλθει περίπου είκοσι μοναχοί στο Άγιον Όρος, που διακρίνονταν για τη λογιότητα και την αρετή τους. Στο Οφρύνειο όλοι οι κάτοικοι ήταν χριστιανοί. Το 1896 ήλθε στο Άγιον Όρος και μόνασε στην Καλύβη των Αγίων Αποστόλων της Ξενοφωντινής σκήτης του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Πήγε εκεί γιατί Γέροντας της Καλύβης ήταν ο λίαν ενάρετος ιερομόναχος Ακάκιος († 1927), που ήταν συγγενής του, καθώς και οι αυτάδελφοι πρώην Λαυριώτες και συμπατριώτες του Γρηγόριος και Ιλαρίων, όπως και ο Γέροντας Γρηγόριος († 1990), που μας τα διηγήθηκε. Ο Ιλαρίων εκάρη μοναχός το 1898. Ο Ιλαρίων έζησε ...

  Ιερομόναχος Γαβριήλ († 1956) Ο κατά κόσμον Γεώργιος Κάρτσωνας του Διονυσίου και της Ελένης γεννήθηκε στα Αρφαρά της Μεσσηνίας το 1877 από πολύτεκνους και ευσεβείς γονείς. Ο πατέρας του ήταν ο τελευταίος δήμαρχος φουστανέλας της πόλης τους. Προσήλθε στην Καλύβη του Αγίου Γεωργίου της σκήτης της Αγίας Άννης το 1896. Εκάρη μοναχός από τον Γέροντα Γεράσιμο († 1917) το 1899. Χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος το 1901. Αργότερα κατεστάθη και Πνευματικός. Ασκήτευε μαζί με τους τρεις καλούς κατά σάρκα αδελφούς του: τους ιερομονάχους Σεραφείμ († 1966), που ήλθε το 1902, και Διονύσιο († 1959), που ήλθε το 1904, και τον μοναχό Χρυσόστομο († 1941). Φύλαγε, ως λέγουν, αυστηρότητα για τον εαυτό του και μεγάλη αγάπη για τους άλλους. Ήταν γνωστός και πολύ ...