Συναξαριακές Μορφές

  «Ποιμένα αληθινόν αποδείξει αγάπη· δι ’ αγάπην γάρ ο Ποιμήν εσταυρώθη». Οι ταπεινοί, συχνά ολιγογράμματοι, συχνά περιφρονημένοι, ιερείς των χωριών της πατρίδας μας με την μεγάλη ευλάβεια, τον πλούτο των αρετών και την αθόρυβη διακονία εργάζονται στον αμπελώνα του Κυρίου μιμούμενοι τον Ποιμένα τον Καλόν που «τίθησι την ψυχήν του υπέρ των προβάτων». Ένας τέτοιος καλός Ποιμένας στάθηκε και ο π. Γιώργης Ασπρόπουλος ο οποίος με την έμφυτη καλοσύνη του, την συνεπή διακονία του ως Ιερεύς του Υψίστου, την πλούσια ελεημοσύνη του στους φτωχούς και πονεμένους, με την αγάπη του προς όλους, θάμπωσε τα παιδικά μάτια του μικρού Φραγκίσκου και του ενέπνευσε τον σεβασμό προς το ράσο και την ανυπολόγιστη αξία του. Παπα-Γιώργης Ασπρόπουλος Κι έγινε ο π. Γεώργιος σημείο αναφοράς στις Επιστολές του ...

Το γέννημα της περιφήμου Ναυπάκτου, αλλά και το βλάστημα και θρέμμα της Ιεράς Μονής Διονυσίου, αλλά και το καύχημα ολοκλήρου του αγιορειτικού κόσμου. Νέος 25 περίπου ετών, απόφοιτος ανωτάτων σπουδών, αφού προηγουμένως σύμφωνα με τους νόμους ετέλεσε την στρατιωτικήν του θητεία, υπακούοντας στην φωνήν της πατρίδος επιτάσσεται ξανά κατά τον φοβερόν εκείνον πόλεμον του 40, όπου και με ανδρείο πατριωτικό φρόνημα προχωρά στην πρώτη γραμμή. Μέχρι τότε δεν είχεν την κλήσιν προς τον Μοναχισμόν. Όμως ο Πανάγαθος, όπου τον επέλεξεν εκ κοιλίας μητρός, αφού με θαυματουργικόν τρόπον διέσωσεν την ζωήν συγχρόνως του χάρισε τόσον την κλήσιν όσον και την πρόσκλησιν ν΄ αφιερωθή στον Θεόν. Υπόσχεται λοιπόν την τελείαν αποταγήν.Με την κατάληψιν της ταλαιπώρου πατρίδος μας, από τα σιδερόφρακτα στρατεύματα του Χίτλερ, ...

Μέσα στην αγωνία του σκέφτεται να αποταθεί στον πνευματικό του και να ζητήσει τη συμβουλή του. Ο σοφός γέροντας  τον ακούει με προσοχή. Έπειτα ακουμπά το χέρι του στο σκυμμένο κεφάλι του σεμνού κληρικού και του λέει: «Παπά Γιάννη, γιατί, παιδί μου, αφήνεις να σπαράζει η καρδιά σου μες στην αμφιβολία και τα διλήμματα; Το μήνυμα του Θεού είναι ολοφάνερο. Θέλει να βοηθήσεις να τελειώσει  η καινούρια εκκλησία στη θέση που σου υπέδειξε και η οποία είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ελευθέριο, ο οποίος θα ελευθερώνει το χωριό από τα δεινά και όλο τον κόσμο που υποφέρει. Όσον αφορά το ερώτημά σου, γιατί διάλεξε εσένα ο Θεός να φανερώσει το θέλημά Του, Αυτός ξέρει. Γνωρίζει την ψυχή σου και τη βαθειά πίστη και αφοσίωσή ...

Ιερομόναχος Δαυΐδ ο Πνευματικός γεννήθηκε στον Ξηρόκαμπο Λακωνίας. Το 1898 εκάρη μοναχός στη μονή Γόλας της πατρίδος του. Συνέχισε τ’ ασκητικά παλαίσματα και κατορθώματα στην αθωνική πολιτεία. Εξήλθε από αυτή έτοιμος στην πολυκύμαντη θάλασσα των Αθηνών, μήπως και καταφέρει ν’ αγγιστρώσει στα δίχτυά του κάποιον και τον βοηθήσει στη σωτηρία του, με το παράδειγμά του, τον λόγο του και το μυστήριο της Εξομολογήσεως. Χειροτονήθηκε ιερεύς το 1905. Η μονή Πεντέλης στην αρχή, και η μονή των Αγίων Ασωμάτων Πετράκη στη συνέχεια, ήταν το ορμητήριό του, όπου κι έγινε λιμάνι σωτηρίας πολλών ψυχών. Στα τελευταία του έτη -κόντευε τα εκατό- σπάνια άφηνε το κελλί του. Δεν τον είδαν ποτέ να γελάσει, να κλάψει, να πολυλογήσει. Ένα από τα διδάγματα που είχε λάβει ...

Η Λήμνος είναι ένας μικρός τόπος, μακριά από το Αθηνοκεντρικό κράτος με έμφαση στην πρωτογενή παραγωγή που στην πρώτη μεταπολεμική δεκαετία προσπαθούσε να σταθεί στα πόδια της. Αγκάθι στην πυρωμένη από αγάπη καρδιά του Μητροπολίτου Διονυσίου, η φτώχεια. Ο ίδιος ή κατ' εντολήν του οι δύο βραχίονες του, ο π. Θεολόγος και ο π. Πολύκαρπος, επισκέπτονταν τους εμπερίστατους αδελφούς και χωρίς να γίνουν αντιληπτοί άφηναν στις πόρτες τους τρόφιμα, φάρμακα ή τα τόσο αναγκαία κάρβουνα προκειμένου να αντιμετωπιστεί η βαρυχειμωνιά στην εσχατιά αυτή του Αιγαίου. Ο Μητροπολίτης Διονύσιος αποδεικνύεται με βάση τις μαρτυρίες όσων τον συναναστράφηκαν ένας ακούραστος διακονητής του πλησίον. Μετείχε στις χαρές και στις λύπες του ποιμνίου του. Εξασφάλιζε χάρη στην προσωπική επιρροή που ασκούσε στην κοινωνία του νησιού ...

Στις 18 του Οκτώβρη πήγαν στην Σιμωνόπετρα, όπου τους κράτησαν για δύο μήνες περίπου, αφού έδωσαν στον πατέρα τους κάποιες εργασίες για να εξοικονομήσει τα προς το ζήν. Εις ανάμνηση της εκεί παραμονής τους το μοναστήρι τους χάρισε μια εικόνα της Παναγίας, την οποία με λαχτάρα και δάκρυα εναγκαλίσθηκε ο νεαρός Μάρκος, γράφοντας όπισθεν την ημερομηνία αυτή, την οποία ουδέποτε διέγραψε μέχρι τέλους της ζωής του από το δικό του μυαλό. Γιόρτασαν τα Χριστούγεννα με μεγάλη θλίψη και πολλή προσευχή. Μάρκος και Χριστοφόρος, γονατιστοί στην δωρηθείσα εικόνα της Παναγίας, ζητούσαν απεγνωσμένα βοήθεια. Πηγή:asceticexperience.com Τα παιδικά τους στόματα δεν έψαλλαν ύμνους, δοξολογίες, τροπάρια κ.τ.λ., διότι ήσαν μικροί και δεν τα γνώριζαν, αλλά ο Μάρκος μονολογούσε: «Εμείς που δεν ακούσαμε τα παραμύθια της ...

Συνηθίζεται στο Όρος μετά την κοίμηση τινός αδελφού, να γράφονται ολίγα για την ζωή του, τον αγώνα του και για τα έργα του, εις ανάμνηση και μνημόσυνον αυτού. Μετά την αποδημίαν εις Κύριον των μακαριστών Γερόντων μου, ιερομονάχων Γρηγορίου και Καλλινίκου, έλαχε σε μένα τον ελάχιστο η υποχρέωση αυτή, μή υπάρχοντος άλλου μονάχου στο Κελλί μας. Δεν ήθελα να επιχειρήσω τέτοιου είδους πόνημα για κανένα λόγο, καθόσον είμαι παντελώς απαίδευτος στην έξω σοφία, και μάλιστα είμαι ένας απλός και ολιγογράμματος μοναχός. Πιεζόμενος όμως από τους εν Χριστώ αδελφούς μου, μοναχούς και λαϊκούς, και για να μή γίνω παρήκουος και ανεύθυνος, αποφάσισα να συντάξω το πόνημα τούτο, και αν αγαπητέ φίλε και αδελφέ τύχει και ποτέ το διαβάσεις, σε παρακαλώ μή σταθείς ...

Ο π. Ζαχαρίας Διονυσιάτης τη μέρα της εις Μεγαλόσχημον μοναχόν κουράς του στις 30 Μαρτίου 1996 μοναχού Ιωσήφ Διονυσιάτου Στην πολυετή πορεία της μοναχικής μου ζωής (1964-2015), γνώρισα πλήθος μοναχών, οι οποίοι σήμερα βρίσκονται στην εν ουρανοίς Εκκλησία των πρωτοτόκων. Απ’ αυτούς, πολλοί εγκατέλειψαν τα εγκόσμια στο άνθος της ηλικίας τους, άλλοι μεσήλικες και άλλοι σε γεροντική ηλικία. Απ’ όλες αυτές τις ηλικίες γνωρίσαμε αγίους ανθρώπους. Μάλιστα ένα μέρος εξ αυτών ήσαν εξ εγγάμων. Δεν έχει σημασία τι ζωή έκαναν πρωτύτερα, σημασία έχει τι ζωή έκαναν αφ’ ότου άκουσαν και υπάκουσαν στη φωνή της ουράνιας κλήσεως. Και ο Απόστολος Πέτρος ήταν εξ εγγάμων, όμως άμα τη κλήσει ακολούθησε τη φωνή του Διδασκάλου Χριστού, σε βαθμό να έχει παρρησία να λέγει προς ...