Η αγάπη, η στοργή και η φιλανθρωπία του ήταν παροιμιώδεις, γι’ αυτό και αργότερα ο Μητροπολίτης Χίου Χρυσόστομος Γιαλούρης που τον κήδευσε, έλεγε στον επικήδειο λόγο του: «Είχε θέλησι ισχυρή, σωστό ατσάλι, μέσα σε μια κράσι γερή. Πανέξυπνος δε και τετραπέρατος. Η ρωμαλεότης της ψυχής και ο δυναμισμός του δεν τον έκαναν σκληρόν απέναντι στους άλλους και μάλιστα στους πονεμένους και τους αμαρτωλούς. Συνέπασχε μαζί τους και μοιραζόταν τον πόνο των, τον ψυχικό και σωματικό, σκορπώντας ό,τι είχε στους φτωχούς και δυστυχισμένους, με ευαγγελικήν αγάπη και ευσπλαγχνία. Αυτός ο αυστηρός νηστευτής, που έζησε και σε σπηλιά μέσα, με σκληρή άσκησι και με σίδερα, οπως διηγούνται, στο σώμα, κατά το Παύλειον: «υποπιάζω μου το σώμα και δουλαγωγώ», ήταν εν τούτοις μαλακός απέναντι των ...





















