Πεμπτουσία· Ορθοδοξία-Πολιτισμός-Επιστήμες

Η αγιοκατάταξη ενός αγίου σημαίνει και την επίσημη τιμή και μνήμη του με ακολουθία, εικόνισμα και όλα όσα προβλέπει η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας. Στο πλαίσιο αυτό ο εικονογράφος Κωνσταντίνος Ξενόπουλος φιλοτέχνησε τη μορφή του Οσίου Παϊσίου για τις λειτουργικές ανάγκες που προέκυψαν μετά την εγγραφή του αγιορείτη αγίου στας δέλτους του αγιολογίου της Εκκλησίας. Με δυναμική πρόσληψη της παράδοσης, η οποία δεν επιδιώκει ένα στείρο εικονογραφικό συντηρητισμό ή αντίστοιχα ένα φιλελευθερισμό, φιλοτέχνησε δύο φορητές εικόνες. Ο τρόπος εικονογράφησης έγινε με αυγοτέμπερα και τεχνική εφαρμογή βυζαντινής και κλασσικής αγιογραφίας. Η μίξη των δύο αυτών τεχνικών έγινε σε συνδυασμό με τα μοναδικά χαρακτηριστικά του προσώπου και της ενδυμασίας του λαοφίλητου αγίου.  Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό και αναδεικνύει με τον καλύτερο ζωγραφικό τρόπο τη ...

Θεωρείται ως ο μεγάλος ανθογράφος του 20ου αιώνα, για τα συγκλονιστικά λουλούδια που κυριαρχούν στα έργα του. Στην Αίθουσα Γιάννη και Ελένης Βάτη, στην Ερμούπολη, εγκαινιάστηκε πριν από λίγες ημέρες και θα διαρκέσει έως τις 3 Σεπτεμβρίου, έκθεση αφιερωμένη στο έργο του διεθνούς εμβέλειας και ακτινοβολίας ζωγράφου, Θάνου Τσίγκου με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννηση του.  Την επιμέλεια της έκθεσης -η οποία γίνεται  σε συνεργασία με τον Δήμο του νησιού- έχει ο πρόεδρος της εικαστικής επιτροπής Σύρου – Ερμούπολης, Κώστας Ιωαννίδης. Θ. Τσίγκος  Η έκθεση - αφιέρωμα στα 100 χρόνια από τη γέννηση του Θάνου Τσίγκου, του «ζωγράφου των λουλουδιών», όπως έγινε γνωστός, ο οποίος έζησε και δούλεψε στο Παρίσι και πέθανε στην Αθήνα, περιλαμβάνει 34 έργα, τα ...

Αναστάσιος Μ. (1929-2004) Ο Θεός διάλεξε τους απλοϊκούς που ο κόσμος θεω­ρεί μωρούς για να καταντροπιάσει τους σοφούς. Και εξέλεξε...

Προηγούμενη ανάρτηση: http://www.pemptousia.gr/2015/08/to-mistirio-tis-ierosinis-meros-v/ Η ιερωσύνη αυτή που δόθηκε από τον Κύριο στους Αποστόλους έπρεπε να συνεχίζεται μέχρι συντελείας των αιώνων, διότι αποτελεί, όπως είδαμε, αναγκαία λειτουργία του σωτηριώδους έργου της Εκκλησίας. Γι’ αυτό οι Απόστολοι καθιέρωσαν διαδόχους και συνεχιστές του έργου τους, χειροτονώντας σε κάθε πόλη και χώρα Επισκόπους και Πρεσβυτέρους (Πράξ. ιδ' 23), σύμφωνα εξ άλλου με το θέλημα του Κυρίου (Εφεσ. δ' 10-12, Α' Κορ. ιβ' 28). Όπως είδαμε, ο Κύριος μας Ι. Χριστός είναι ο μέγας και αιώνιος Αρχιερέας, και σαν τέτοιος κατέχει το πλήρωμα της ιερωσύνης, είναι ο μόνος  ιερέας με την απόλυτη έννοια του όρου. Οι  ιερείς της Εκκλησίας (οι Απόστολοι και οι διάδοχοί τους ύστερα) δεν έχουν από μόνοι τους την ιερωσύνη, αλλά μετέχουν στην Αρχιερωσύνη του ...

Η Παναγία είναι η αρχόντισσα αυτού, του τόπου, που επεθύμησε να υμνείται το γλυκύτατο όνομά της. Σ’ όλο τ' όρος είναι η μόνη γυναικεία μορφή που δεσπόζει στις ψυχές και τους τόπους. Εξαιρετικά ξεχωρίζουν τρεις μονάχα αγίες που έχουν κάποια σχέση και με τη ζωή της και φυλάγονται ακέρια άγια λείψανά τους. Η αγία Άννα, η μητέρα της, που στο Κυριακό της ομώνυμης νότιας σκήτης φυλάγεται το τιμιώτατο πόδι της, της αγίας Αναστασίας, σχεδόν ολόσωμο, του πιο μεγάλου θησαυρού της Μονής Γρηγορίου και της αγίας Μαγδαληνής της Παρθένου, μυροφόρου και ισαποστόλου το αριστερό χέρι στη Σιμωνόπετρα, που όχι σπάνια έχει ευωδία θαυμαστή και θερμότητα ζωντανού ανθρώπου. Οι περισσότεροι ναοί στο Άγιον Όρος είναι αφιερωμένοι στήν Παναγία. Ό,τι πιο πολύτιμο εδώ, είναι ...

Η ψυχή είναι πνοή ζωής. Αυτό δηλώνει και η γνωστή ρήση της Παναγίας μας: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον». Ο αείμνηστος καθηγητής Δογματικής Π. Τρεμπέλας στο υπόμνημά του στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο σημειώνει σχετικά: «Η ψυχή είναι η αρχή της ατομικότητος, η έδρα των ψυχικών ιδιοτήτων, όλων των εντυπώσεων, αίτινες έχουν προσωπικό χαρακτήρα. Η λέξις ψυχή μου περιλαμβάνει πάσας τας συγκηνίσεις της γυναικός και της μητρός, αίτινες κατακυριεύουν ήδη της καρδίας της Μαρίας, και καταλήγουν πάσαι ομού εις λατρείαν και δοξολογίαν του Θεού». Λίγο πιο κάτω σχολιάζοντας τον στίχο Λουκά α’ 47 «…και ηγαλλίασε το πνεύμα μου επί τω Θεώ τω σωτήρι μου», επαναλαμβάνει με άλλα λόγια πως «κατά την Γραφήν η ψυχή, η έδρα της ατομικότητος, διά μεν ...

Ήθελε να σε δει να αλλάζεις, να γίνεσαι άλλος άνθρωπος, να μετανοείς και να βάζεις Χριστό στη ζωή σου. Τον ενδιέφερε εσύ να ιαθείς από τα πάθη σου και να απαλυνθούν οι πληγές με Θεία Χάρη. Στεναχωριόταν δε πάρα πολύ όταν οι πράξεις σου, είχαν αρνητικό αντίκτυπο στη ζωή των άλλων. Όταν στεναχωρούσες και πλήγωνες άλλους, όταν τους δημιουργούσες θλίψεις και προβλήματα. Εκεί ήταν δίκαιος. Κι ας φαινόταν αυστηρός. Ποτέ δεν ήταν αυστηρός. Δίκαιος ήταν. Και η δικαιοσύνη επειδή μας ξεβολεύει από την απάθεια μας, μας ταρακουνάει και μας συνεφέρει, όσο κι αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, είναι «αυστηρή». Σε τέτοιες στιγμές επέμενε και προέτρεπε να ζητήσουμε συγγνώμη από τον άλλον και να διορθώσουμε τον εαυτό μας. Δεν ήθελε ...

Μνημόσυνο Γεροντίσσης Ευφροσύνης, Καθηγουμένης Ιεράς Μονής Αγίου Χαραλάμπους Λευκών Καρυστίας   Πέρασεν ήδη ένας χρόνος αφ’ ότου η μακαριστή Γερόντισσα Ευφροσύνη μεταδημότευσε για τη γειτονιά των Αγγέλων. Εγκατέλειψε τον κόσμο της φθοράς και της αμαρτίας, για να απολαύσει την άφθαρτη μακαριότητα. Εγκατέλειψε την ασκητική της παλαίστρα, το Μοναστήρι του Αγίου Χαραλάμπους Λευκών, για να παρουσιασθεί στο Νυμφίο της Χριστό, με καρδιά γεμάτη αγάπη, με χέρια γεμάτα αγαθοεργίες και με σώμα κυρτωμένο από την άσκηση και το βάρος του πανδαμάτορος χρόνου. Εγκατέλειψε τη Συνοδεία της, για να κοινωνήσει της Συνοδείας των Αγγέλων και να συμψάλλει μαζί τους με τη μελίρρυτη φωνή της τον Κύριο της δόξης. Μεταδημότευσε η Γερόντισσα για την ουράνια παστάδα, για να απολαύσει «α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε ...

  Χορός Πατέρων της Καλύβης Κοιμήσεως Θεοτόκου Μικράς Αγίας Άννης ψάλει τα Μεγαλυνάρια του Παρακλητικού Κανόνα. Η ηχογράφηση προέρχεται από το ψηφιακό δίσκο με τίτλο ''Αθωνικά Μελίσματα-Ο Μέγας Παρακλητικός Κανόνας''. %udsfkufyfxdrfaxfrxsjk%

“…θα μπορούσε κανείς να περιγράψει τα χαρακτηριστικά ενός καλού μουσικού ως εξής: ένα καλά εκπαιδευμένο αυτί, ένα καλά εκπαιδευμένο μυαλό, μια καλά εκπαιδευμένη καρδιά και ένα καλά εκπαιδευμένο χέρι…” Με αυτά τα λόγια ο Ούγγρος μουσικοπαιδαγωγός, Ζoltán Kodály, θέτει τις προϋποθέσεις για να γίνει κανείς ένας ολοκληρωμένος μουσικός. Για την επίτευξη αυτού του στόχου, κάθε μουσική δραστηριότητα πρέπει να καθοδηγείται από την εσωτερική αντίληψη, την ακοή και τη φαντασία. Οι δεξιότητες στους τομείς αυτούς αναπτύσσονται μέσα από το τραγούδι, και ως εκ τούτου η φωνή αποτελεί το σημαντικότερο εργαλείο στην παιδαγωγική φιλοσοφία του Ζ.Kodály. Επιπλέον το τραγούδι συντελεί στην καλλιέργεια της μουσικότητας, η οποία αναπτύσσεται κυρίως μέσω του σολφέζ, γι’ αυτό και το σολφέζ θεωρείται το άλφα και το ωμέγα ...

Δεν τον έβλεπε συχνά τον παππού του ο Γιώργης. Μόνο για λίγες μέρες τον Αύγουστο και κάποιες φορές μέσα στην εβδομάδα της Διακαινησίμου. Μακάρι να μπορούσαν να τον επισκέπτονται πιο συχνά, αλλά δυστυχώς η πρωτεύουσα από τη συμπρωτεύουσα έχουν μεταξύ τους μια «διόλου αμελητέα απόσταση», όπως λέει ο μπαμπάς. Έτσι ο παππούς ο Γιώργης, μόνος μέσα στο μεγάλο του σπίτι, μαγείρευε, άκουγε ραδιόφωνο, φρόντιζε με περίσσια προσοχή τα λουλούδια στη βεράντα και διάβαζε τα απογεύματα κάτι παλιά, χοντρά, δερματόδετα βιβλία, βιβλία αγορασμένα από τα διάφορα λιμάνια που μπάρκαρε όταν ήταν ακόμη ναυτικός. Αλλά αυτό που ο Γιώργης θυμάται χαρακτηριστικά είναι εκείνες οι αυγουστιάτικες νύχτες, που το φεγγάρι είναι γεμάτο, που κάθονταν ο μπαμπάς, η μαμά, ο παππούς κι αυτός στη μικρή ...

Κατά τον 19ο αιώνα, η ανυπαρξία εθνικής έντεχνης παράδοσης δηλώνεται με κακέκτυπες απομιμήσεις ευρωπαϊκών έργων. Τα πρώτα ουσιαστικά βήματα στην κατεύθυνση της ίδρυσης εθνικής μουσικής σχολής γίνονται στις αρχές του 20ου αι. Ένα θεατρικό είδος , το κωμειδύλλιο, επενδυόμενο με μουσική θα επηρεάσει εξίσου τη μουσική έκφραση δυτικότροπης προοπτικής της χώρας. Το κωμειδύλλιο ως ηθογραφική κωμωδία, παρόλη τη βραχύβια ύπαρξή του (1880-1900), εξελίσσεται σε μια Αθήνα που τόσο πολιτικά όσο και πνευματικά προσπαθεί να αλλάξει. Μουσικές απλοϊκές φόρμες, αυτοτελή μουσικές συνθέσεις πλήρως συσχετιζόμενα με το θεατρικό κείμενο, αναγόμενες μουσικά με το ιταλικό μελόδραμα και τη γαλλική οπερέτα, αποτελούν τη μουσική υπόκρουση εκείνων των έργων πρόζας που μαγεύουν το αθηναϊκό κοινό . Στη λιγοστή μουσική και πνευματική κίνηση της Αθήνας, των μέσων του ...

Η μελέτη του κ. Δημήτρη Τσιολακίδη για τη θεολογική εξέταση της φροϋδικής ανάλυσης των ονείρων (προηγούμενη δημοσίευση: http://bitly.com/1gCafHL) αναφέρεται στο σημερινό της απόσπασμα στα όνειρα που σχετίζονται με την απώλεια αγαπημένων προσώπων. 19. ΟΝΕΙΡΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ Τα όνειρα αυτά διακρίνονται σε δύο τάξεις: σε αυτά που όταν ξυπνήσουμε μένουμε έκπληκτοι που δε νιώθουμε κανένα αίσθημα λύπης, και σε εκείνα που νιώθουμε βαθειά θλίψη. Ο Φρόυντ εξετάζει τα δεύτερα ως τυπικά. Στην πρώτη κατηγορία η έλλειψη θλίψης εξηγείται από το γεγονός ότι το θυμικό που δυνόμαστε να το αναγνωρίσουμε στο λανθάνον περιεχόμενο, δεν υποβάλλεται σε μετατόπιση η οποία συμβαίνει στο παραστασιακό περιεχόμενο. Στα όνειρα της 2ης ομάδας ο Φρόυντ χρεώνει στο υποκείμενο την επιθυμία να δεί όντος να πεθαίνει το ...

Με αφορμή την ψήφιση του νέου νόμου, ο οποίος επιτρέπει την καύση – αποτέφρωση των νεκρών σωμάτων, κατ’ επιθυμίαν του ίδιου του θανόντος ή των στενών συγγενών του α’ ή β’ βαθμού, η Ιερά Σύνοδος εξέδωσε Εγκύκλιον, στην οποία λέγει ότι η αποτέφρωση δεν είναι σύμφωνη με την πράξη Της και την παράδοσή Της, για θεολογικούς, κανονικούς και ανθρωπολογικούς λόγους. Διατυπώνει την διδασκαλία Της, ως προς το ανθρώπινο σώμα, και τονίζει τον απαραίτητο σεβασμό στις θρησκευτικές πεποιθήσεις του ιδίου του θανόντος και την ανάγκη διακριβώσεως της βουλήσεώς του, διαφωνούσα ουσιαστικά με την παρεχόμενη δυνατότητα στο οικογενειακό περιβάλλον να αποφαίνεται περί της καύσεως του νεκρού συγγενούς των, όταν εκείνος δεν είχε την πρόνοια, όσο ζούσε, να επιλέξει. Δηλώνει, τέλος, ότι η ...

Μια παρουσίαση των απόψεων του Ε. Χ. ΚΑΡΡ, από το έργο του ‹‹Τι είναι ΙΣΤΟΡΙΑ (Σκέψεις για τη θεωρία της ιστορίας και το ρόλο του ιστορικού)›› Κεφάλαιο 1 Ο ιστορικός και τα γεγονότα             Στο πρώτο κεφάλαιο που έχει τίτλο Ο ιστορικός και τα γεγονότα ο συγγραφέας προσπαθεί να αναλύσει το ερώτημα τι είναι ιστορία αφού παρουσιάσει πρώτα κάποιες απόψεις άλλων ιστορικών και φιλοσόφων του 19ου αιώνα. Στην αρχή παρουσιάζει την άποψη του Ράνκε που θεωρεί ότι στόχος του ιστορικού είναι να αναδείξει πως ακριβώς έγιναν τα γεγονότα. Εν συνεχεία αναφέρει τους θετικιστές που ισχυρίζονται ότι η ιστορία είναι επιστήμη και ρίχνουν το βάρος τους στην εξακρίβωση των γεγονότων και μετά την άντληση των συμπερασμάτων από αυτά, στην Βρετανία η άποψη αυτή για την ιστορία ...