Είναι ένας τόπος εκεί βαθιά στην έρημο του Σινά, κάτου-κάτου στη μύτη, που ονομάζεται «Αρσελάου». Στον τόπο αυτόν ζήσανε στα παλιά τα χρόνια άγιοι άνθρωποι μέσα σε σπηλιές. Άλλοι στοιβάζαν πέτρες να τους κόβουν τον αέρα ή για να ΄χουνε λίγη σκιά και έμεναν εκεί σαράντα και πενήντα και εξήντα χρόνους, ώσπου να τους καλέσει ο Θεός στον ουρανό. Στου Αρσελάου είχανε μιαν εκκλησιά όπου μαζεύουνταν το Σάββατο το βράδυ κι αφού ολονυχτίς προσεύχονταν και λειτουργούνταν, φεύγανε Κυριακή πρωί πάλι για τις σπηλιές και για τις τρύπες τους. Ήταν εκεί ένας άγιος γέροντας, ο Ιωάννης. Μια μέρα που καθότανε ο άγιος μπρος στη σπηλιά του, να, κι έρχεται μια, τόση να, μεγάλη σκαντζοχοιρίνα. Στο στόμα της κρατούσε το μικρό της σα να ...





















