Σε πρόσφατο άρθρο μας αναφερθήκαμε στην άκυρη διλημματική απορία περί της ορθόδοξης ευλάβειας και πνευματικότητος από τη μια και της δυτικής ευσεβόσχημης θρησκευτικότητας από την άλλη. Με το σημερινό θα προσπαθήσουμε να διευκρινίσουμε και συμπληρώσουμε μερικές εκκρεμότητες που πιθανώς έμειναν μετά την πρώτη σχετική παρέμβαση. Θα ήθελα να επαναλάβω και να υποσημειώσω με τη δέουσα έμφαση ότι ουδέποτε άκουσα ή συνάντησα, τουλάχιστον εγώ, σύγχρονο γέροντα και σοβαρό πνευματικό άνθρωπο της Εκκλησίας που να μην απαξίωσε αδιόρατα ή και απερίφραστα τον οργανωσιακό ευσεβισμό. Η ορθόδοξη θεολογία οφείλει να καταγγέλλει ευθαρσώς τα πάσης φύσεως διαβρωτικά φαινόμενα σε βάρος της εκκλησιαστικής αυτοσυνειδησίας και της βαθύτερης ουσίας της και εξάπαντος εν προκειμένω βρισκόμαστε μπροστά σε τέτοιες ανησυχητικές καταστάσεις. Ο σεχταρισμός και μόνον εκ φύσεως, εξ ...





















