Τι όμορφο, τι ποιητικό κείμενο, τι στοχαστικό, από έναν εκπρόσωπο μιας γενιάς που, εκτός των άλλων, τίμησε την Ελληνική γλώσσα και που έφυγε εγκαίρως, πριν δει να παίρνουν σάρκα και οστά καταστάσεις τρισχειρότερες από του χειρότερους εφιάλτες της. Αλλά…όχι απόγνωση! Ελπίδα και άφεση στην γλυκύτητα που, τόσο γλαφυρά, μας προτείνει αυτό το υπέροχο κείμενο, από το οποίο μας χωρίζουν 65 μόλις χρόνια και είναι σα να μας χωρίζουν αιώνες: «Τα Χριστούγεννα είναι το σπίτι. Είναι η φωτιά, που τραγούδι στο τζάκι, μία αρχαία Φώτη, γεμάτη μαγευτικά παραμύθια. Είναι το παιδί με τη ξαφνιασμένη ματιά, που ενωτίζεται, μέσα στην αλλόκοτη σιωπή, τους αίνους των αγγέλων. Είναι ο άνθρωπος που επιστρέφει στη ρίζα του. Όλοι έχουμε ξεκινήσει από κάποια Χριστούγεννα, που δεν γίνεται να ...





















