Πού πας Κύριε; Πού κατεβαίνεις; Από τον θρόνο της δόξης Σου, δεν βλέπεις; Αν εμείς, όμοιοι μεταξύ ομοίων, φτάνουν στιγμές που απεχθανόμαστε ο ένας τον άλλον και στιγμές που όλοι μάς απεχθάνονται, εσύ, πόσα πέλαγα επιείκειας πρέπει να διαθέτεις ώστε να καταδεχτείς να ζήσεις ανάμεσά μας; Όταν αυτοεξοριστηκάμε από τον παράδεισο Σου, ίσως να σκέφτηκες: «Δεν μπορεί, εκεί στην ξενιτιά, όπως ο μικρός γιος της παραβολής, θα εκτιμήσουν τι είχαν, τι έχασαν και τι τους πρέπει! Δεν μπορεί, εκεί έξω θα αντιληφτούν το δόλωμα που αγκίστρωσε ο εκπεσών και αμετανόητος άγγελος στον γάντζο της εξουσίας! Δεν μπορεί! Θα σιχαθούν την πίκρα της, θα εμέσουν την απάτη της! Δεν μπορεί, στην πικρή εξορία, θα καταλάβουν πόσο φρικτό, πόσο άτιμο, πόσο αισχρό είναι να πουλάνε τον φίλο, τον ...





















