Ο εθνικός μας ύμνος αποτελεί, κατά γενική ομολογία, ένα ωραιότατο και συγχρόνως απόλυτα ισορροπημένο μίγμα μεταξύ υψηλού ποιητικού λόγου και υπέροχης μελωδικής γραμμής, στην οποία συνυπάρχουν το δέος μπροστά στην μορφή της ελευθερίας («σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού»), η οδύνη ενώπιον των οστών της θυσίας («τα κόκκαλα των Ελλήνων τα ιερά») και η βεβαιότητα του ερχομού της λευτεριάς («χαίρε ω χαίρε λευτεριά»). Πίσω από την ιστορία της καθιερώσως του εθνικού μας ύμνου κρύβεται μία ολίγον πικρή λεπτομέρεια, η οποία όμως είναι αποκαλυπτική των συνεπειών της διχόνοιας μας αλλά και ενδεικτική της μοίρας μας, όπως διεγράφη ήδη με τον ερχομό των Βαυαρών. Μία μοίρα πολιτικής εξάρτησης, υποτέλειας στα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων, αλλά και διαμόρφωσης ψυχολογίας ενός νεοραγιαδισμού, που οδήγησε ...





















