Εκείνη στα 85. Μοναχή από εκείνους τους καιρούς, που το καλογέρικο ράσο, ακόμη και στο τελευταίο μοναστήρι της Ελληνικής γης, μύριζε θυμίαμα και φρεσκοσκαμμένο χώμα απ’ τις δουλειές στο περιβόλι, στα ζώα, στα δέντρα. Τότε που έμπαινα σε μοναστήρι, παιδάκι, και μια καλογερίστικη αγκαλιά με διαβεβαίωνε πως υπάρχει παράδεισος.
Δίπλα της, η τελευταία Αδελφή της από μια κοινότητα εικοσιπέντε καλογραιών στο πρώτο τους μοναστήρι. Άλλες μείνανε εκεί, άλλες τις πήρε ο Θεός, αυτή ήταν η τελευταία, με κλεισμένα πια τα ογδόντα εννιά.Σκυφτή στο καροτσάκι,ανήμπορη, χωρίς δύναμη να σταθεί, αν δεν την στηρίξει κάποιο χέρι.Εξήντα χρόνια μαζί,από τότε, που το αγαπημένο μοναστήρι τους βούιζε απ΄ το φουρφούρισμα των ράσων των νεών Μοναχών που έτρεχαν απ΄ τα διακονήματα στο καθολικό και πάλι ...
Περισσότερα