Βρισκόμαστε γύρω στο 1990, στο αμφιθέατρο του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (η χρονολογία έχει σημασία γιατί δεν νομίζω ότι τώρα θα είναι καλύτερα τα πράγματα -μάλλον χειρότερα θα είναι). Κάποια στιγμή, ο καθηγητής εκφράζει με βεβαιότητα την άποψη ότι η ανάσταση του Χριστού ήταν «πνευματική», δηλαδή ότι δεν αναστήθηκε το σώμα Του αλλά μόνο το πνεύμα Του. Η τότε φοιτήτρια (και νυν φιλόλογος και παπαδιά) κουνιάδα μου σηκώνει το χέρι και λέει ότι δεν έχουν έτσι τα πράγματα αλλά ο Χριστός αναστήθηκε με το σώμα Του και ότι αυτό είναι ένα βασικότατο σημείο της διδασκαλίας της Εκκλησίας μας. Και τότε γίνεται το εξής απίστευτο: πριν ακόμα, καλά καλά αναπτύξει τα επιχειρήματά της, ολόκληρο το αμφιθέατρο (οι συμφοιτητές της, δηλαδή) ξεσηκώθηκε, λέγοντας ότι ...





















