Αισθανόμεθα θλίψη, στένωση και γύμνωση, και φόβο, όχι μόνο εξαιτίας των εξωτερικών συμβάντων, αλλά και για το ότι χάσαμε οι ίδιοι το κέντρο της ζωής μας. Υποταχθήκαμε στους πειρασμούς, τους οποίους ο ίδιος ο Χριστός απέκρουσε στην έρημο: τη γαστριμαργία, την κενοδοξία, τον πόθο της εξουσίας. Κυνηγήσαμε το εύκολο χρήμα. Επιδιώξαμε την κοινωνική αναρρίχηση. Γίναμε άφρονες επενδυτές. Οργανώσαμε το βίο μας γύρω από ιδιοτελείς σκοπούς, τη φιληδονία και την ανθρωπαρέσκεια. Ακόμη κι αν θεωρούμαστε πιστοί και ομολογούμε τις ευαγγελικές αρετές, τις εφαρμόζουμε τόσο, όσο να μη θιγεί το ατομικό μας συμφέρον. Η σχέση μας με τον Θεό έγινε μια συναλλαγή. Ακόμη και οι Εκκλησίες έγιναν χώροι διεκδικήσεως συμφερόντων και ικανοποιήσεως φιλοδοξιών, όπου ποιμένες και ποιμενόμενοι μεριμνούν περί τραπέζας και τρυφάς. ...





















