Βέβαια, υπό αυτή την έννοια δεν θεωρεί ότι το έργο της Θρησκειολογίας εντάσσεται σ’ ένα τοπίο ουδετερότητας, και τούτο διότι «η Θρησκειολογία διαδραµατίζει τον ρόλο συντονιστή της συζήτησης». Ωστόσο, και αυτό το επιχείρηµα δεν είναι πειστικό, διότι είναι πραγµατικά αµφίβολο, εάν ο συντονιστής µιας συζήτησης θα πρέπει να αναλάβει µία στάση ουδέτερη ή όχι. Ο Klaus Hock αποδέχεται, τέλος, την θέση, ότι «το ερώτηµα περί µίας Θρησκειολογίας µε συγκεκριµένες αξιακές τοποθετήσεις ως ερµηνευτικά εργαλεία (Σηµ. τ. Μετ.: στο πρωτότυπο απαντάται ο όρος „engagierte Religionswissenschaft“) συζητείται εσχάτως εν µέσω ιδιαιτέρως αντιµαχόµενων µεταξύ τους απόψεων», διότι απλούστατα δεν επικρατεί οµοφωνία (consensus) σχετικά µε το περιεχόµενο αυτών των αξιών: «Στηρίζεται µεθοδολογικά η Θρησκειολογία µόνο σε κοσµοθεωρητικά και αξιακά ουδέτερους κανόνες, βάσει ...





















