Γλυκιά είναι η ώρα σαν σμίγουν το βράδυ στο μικρό ακρογιάλι φωλιά να φτιάξουν. Οι ψυχές που έχουν ίσια και τίμια το δίκιο και το δικό τους κι αυτού που ζητά βοήθεια. Συνήθεια ωραία του καιρού του μεγάλου που έχει περάσει μα δεν έχει σβήσει. Τραγούδι του ναύτη νοσταλγία γεμάτο στα κύματα σβήνει καθώς σουρουπώνει. Η νύκτα πλανεύει, πηγή τόσων πόθων που το σώμα ανάβουν, το νου και τη σκέψη. Η Μονή Γρηγορίου εσωτερικά Ασίγαστοι άνεμοι κρατούν και δυναμώνουν, ορμές τα ζητούμενα, φωτιές που φουντώνουν. Καίγονται δάση, λαγκάδια και θάμνοι στη Σκήτη του Αγίου Αντρέα αυτό το βράδυ μπροστά στο ακρογιάλι η φωνή η αντρίκια. Με τη θάλασσα μίλησε ναύτη, ύψωσε ίσια, κάθε βάσανο πες που φέρνουν τα χρόνια. Πες για ...
(Εμπνευσμένο από το ταξίδι στην Ίμβρο, Πεντηκοστή 2016) Σεργιάνι στα σοκάκια… Τόσες πέτρες, τόσες ζωές! Τόσες βαθιές ανάσες χωμένες στο πηγάδι της έγνοιας! Βαστούν… Μη τους ακούσουν οι τοίχοι των σπιτιών και χλωμιάσουν στη λήθη τους… Μη τους μυρίσουν οι χορταριασμένοι κήποι… Κι οι σταυροί, στο περιβόλι τους, μη μουρμουρίσουν: «ενθάδε κείται». Εκεί, στις βρύσες των καιρών, μη σταματήσουν οι ροές, που σκιάζονται… Σημεία και εικόνες πατημασιάς π’ ατίμασε… Σιωπή, στη λαχτάρα της γρατζουνισμένης καρδιάς που σταλάζει « ώσπερ πελεκάν». Δήμητρα Μπεχλιβάνη-Σαββοπούλου
Πατριωτισμός είναι η άδολη αγάπη προς την Πατρίδα και η άνευ όρων ούτε ορίων αφιέρωση των Ελλήνων στην Πατρίδα. Φλεγόμενοι από τον πατριωτισμό τους κατά τους δύο προηγούμενους αιώνες οι Έλληνες πραγμάτωσαν επιτεύγματα κορυφαία διεθνώς τα οποία ουδείς στην «πεφωτισμένη Εσπερία» μπορούσε να φαντασθεί ποτέ, επειδή αντίκεινται στην καρτεσιανή Λογική και στον Ορθό Λόγο του Διαφωτισμού. Τα φαντάσθηκαν και την επέβαλαν, όμως, οι Έλληνες επειδή η κοσμοαντίληψή μας είναι υπερβατική. Αυτοθυσιάσθηκαν θαυμαστά και, παρ’ ότι αυτοχειριάσθηκαν συχνά, υπερπήδησαν τρομερά εμπόδια που η κοινή Λογική θεωρεί ανυπέρβλητα. Όταν το 1830 αναγνωρίσθηκε διεθνώς το πρώτο ανεξάρτητο Κράτος, χώρα δεν υπήρχε στην πραγματικότητα. Κατά την Εθνεγερσία είχαν καταστραφεί η οικονομία και η κραταιά προεπαναστατική ναυτιλία, τα αμπέλια, οι ελαιώνες και οι οπωρώνες, χωριά, νησιά ...
Βέβαια ο Σινιόσογλου εντοπίζει «ερμηνευτικό πλουραλισμό» και μετά την επίσημη καθιέρωση του χριστιανισμού, αλλά ως ένα σημείο και μόνο «έως την Ε΄ Οικουμενική Σύνοδο (553)», εννοώντας ότι μέχρι τότε υπήρχαν φιλόσοφοι όπως π.χ. ο Πρόκλος ή ο Σιμπλίκιος, οι οποίοι φιλοσοφούσαν σταθερά χωρίς επηρεσμούς από το Χριστιανισμό. Γιατί θεωρεί ο Νικήτας Σινιόσογλου το 553 μ.Χ. ως το χρονικό όριο για την παντελή εξαφάνιση της κανονικής φιλοσοφίας; Γιατί, κατά τη γνώμη του, τότε ο Στέφανος, ένας εκ των τελευταίων Σχολαρχών της Αλεξανδρινής Σχολής, γράφει για πρώτη φορά σχόλια στο Περί Ψυχής του Αριστοτέλη με την σημείωση του «σὺν Θεᾧ, φαινόμενο ποὺ παραπέμπει σὲ ἰσλαμικὰ μοντέλα θεολογικῆς ἑρμηνείας μᾶλλον, παρὰ σὲ νεοπλατωνικὰ», ενέργεια που δεν μπορούσε να συμβεί τόσο καθαρά μέχρι τότε. Οι ...
Στο Δήμο Αχαρνών, ο θεσμός των Φεστιβάλ έχει καθιερωθεί ως μέσο προβολής του Δήμου, αλλά και ως μέσο καλλιέργειας της καλλιτεχνικής έκφρασης της περιοχής. Η συμμετοχή του κόσμου από τη μία, πλήθος καλλιτεχνών και διοργανωτών από την άλλη, επιβεβαιώνουν την έμπρακτη διαδικασία αποδοχής. Φεστιβάλ «Αγροτικών Προϊόντων και Πολιτισμού» Το 2011 για πρώτη φορά παραγωγοί από όλη την χώρα, αλλά και σύλλογοι από τη Κύπρο, τα Βαλκάνια και την Ιταλία ήρθαν στο Δήμο Αχαρνών και παρουσίασαν τα προϊόντα τους, καθώς και τον πολιτισμό τους. Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων τιμήθηκε για την προσφορά του ο100ντάχρονος πρώτος Ταχυδρόμος των Αχαρνών κ. Αθανάσιος Φυτάς, ο οποίος έστειλε μήνυμα αγάπης, ομόνοιας και ελπίδας. Ο κόσμος που τίμησε τη διοργάνωση, η οποία έχει καταστεί θεσμός πλέον για ...
2. Μερικά σημεία για επιπλέον στοχασμό και προβληματισμό… Από πού φαίνεται η συνέχεια και η διάρκεια του ενδιαφέροντος του π. Νικολάου για την Ιεροσύνη (κλήση); Τι είναι σημαντικό και γιατί αποκτά νόημα για τον ίδιο; Σε ποια σημεία φαίνεται η παρουσία της ψυχής που επιζητεί να υπηρετήσει την Ιεροσύνη; Ποιες ευκαιρίες προωθούν το ιερατικό / (επαγγελματικό) ενδιαφέρον του; Ποια εμπειρία αναγνωρίζεται ως καθοριστική για τη συνάντηση με τον εαυτό του και τη διαμόρφωση της ιερατικής / (επαγγελματικής) του ταυτότητας; Ποιες προσωπικές εμπειρίες του αφηγητή επηρεάζουν και τροφοδοτούν την ιερατική / επαγγελματική του ανάπτυξη; Ποια είναι τα στοιχεία μέσα από τα οποία αναγνωρίζεται ο προσωπικός πολιτισμός του; Τι είναι εκείνο που τον κάνει να νιώθει πληρότητα και ευτυχία; Τι νιώθω, ως νέος, ...
Κύπρου Χρυσάνθη, «Εξομολόγηση» Δόστε μας πίσω τα παιδιά μας, Και την ψυχή μας, την ψυχή μας. Δεν έχουν έλεος οι κουβέρτες σας, Δεν έχουν την ξανθή ματιά του βρέφους μας Οι προσφορές σας οι εύρωστες. Δόστε μας πίσω τα παιδιά μας Και την κουρελιασμένη μας ψυχή, Την ψυχή μας, την ψυχή μας… Δεν θέλουμε όνομα και τίτλους, Μήτε επιγράμματα. Δόστε μας πίσω την ψυχή μας Το μέσα πλούτος μας Κι ας είναι ελιά το δείπνο μας Και το νερό γλυφό. Δόστε μας πίσω τα παιδιά μας Και την ψυχή μας. (Κύπρος Χρυσάνθης, Λυρικός λόγος Β', Ίδρυμα Α.Γ. Λεβέντη, Λευκωσία 1985, σ. 71). Adamantios Diamantis (1990-1994), Αγωνίες Πριν και Μετά, Ακρυλικό σε μουσαμά, AGLC 458A-C @ A.G Leventis Gallery Το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (Επιτροπή για την Κύπρο), σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Κύπρου, την Πρεσβεία της Κυπριακής Δημοκρατίας-Σπίτι ...
Στον 21ο αιώνα, που όπως όλα δείχνουν θα είναι μεταξύ άλλων και ο αιώνας των θεαματικών εξελίξεων στις εφαρμογές της πληροφορικής, ο ρόλος της ανθρωπιστικής παιδείας είναι όσο ποτέ άλλοτε επιτακτικός καθώς συνδέει οργανικά την εκπαίδευση με τις πανανθρώπινες και οικουμενικές αξίες του πολιτισμού. Συνεπώς η ανθρωπιστική παιδεία που προσφέρεται στα πλαίσια ενός σύγχρονου σχολείου δεν θέλει τους μαθητές παθητικούς θεατές, αλλά ερευνητές που προσεγγίζουν την πολιτισμική τους κληρονομιά με συνοδοιπόρους στην έρευνα αυτή του δασκάλους τους. Καθώς η ανθρωπιστική παιδεία ενισχύει την ικανότητα ευέλικτης προσαρμογής στις προκλήσεις της σύγχρονης εποχής, δεν θα μπορούσε παρά να ενισχύσει και όχι να περιορίσει τις δυνατότητες που δίνει στη διδακτική προσέγγιση του θρησκευτικού μαθήματος η χρήση - πρόκληση των νέων τεχνολογιών. Άλλωστε μια σωστή ...
«Για μαζευτείτε εδώ κοντά», φώναξε ο παπα–Νεκτάριος τα παιδιά που έπαιζαν έξω, στο προαύλιο της εκκλησίας. Υπάκουη η παρέα μαζεύτηκε γύρω από τον ιερέα. Ο εσπερινός μόλις είχε τελειώσει και ο ήλιος δεν έκαιγε πια τόσο πολύ. Τα παιδιά κάθισαν στα πεζούλια. Κάποιος μάλιστα έφερε μια καρέκλα από τον πρόναο, για να κάτσει ο παπα–Νεκτάριος. Αυτός, αφού ευχαρίστησε τον μικρό, κοίταξε γύρω του να δει άμα λείπει κάποιος. Κάθε Τετάρτη απόγευμα μαζεύονταν τα παιδιά έξω από την εκκλησία, για να τους μιλήσει ο πάτερ. Ήταν το εβδομαδιαίο κατηχητικό τους, έτσι είχαν συμφωνήσει. Και τώρα για ακόμη μια φορά ήταν ανυπόμονα να ακούσουν όσα είχε να τους πει. «Για ποιο θέμα θα μιλήσουμε σήμερα;», ρώτησε η Ειρήνη. «Μα για την Κοίμηση της Θεοτόκου ...
(Εξόρμηση-προσκύνημα με το «ΦΩΣ ΧΡΙΣΤΟΥ», Πεντηκοστή 2016) της Δήμητρας Μπεχλιβάνη-Σαββοπούλου «Γαληνού και Καλλίτσας…», δυο ονόματα στο μακρύ κατάλογο των μνημοσύνων της γιαγιάς. Ήταν οι πάπποι της. Τους φύλαγε μέσα στον καρυδένιο μπουφέ της μαζί με τα κουφέτα, τ΄ ασημένια καραμελάκια και τις σοκολατένιες ελίτσες που «κλέβαμε» όταν ψαχουλεύαμε περίεργα τους θησαυρούς της. Στο πλάι ήταν το δικό της σάβανο, φερμένο από τα Ιεροσόλυμα και η φορεσιά που είχε έτοιμη για το ξόδι της. Ένα πανηγύρι ήταν πάντα τα μνημόσυνα για τη γιαγιά. Θυμάμαι την καλύτερη χνουδωτή πετσέτα, όπου έστρωνε αποβραδίς το βρασμένο στάρι, το αναμμένο καντηλάκι και το ποτηράκι το νερό, που έρχονταν οι ψυχές να ξεδιψάσουν. Γελάγαμε μ΄ αυτό το πάθος και την ιερότητα που μιλούσε για τους κοιμηθέντες πατέρες, μητέρες, πάππους ...
Ο Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης μιλάει για την τιμή που απονέμει η Εκκλησία μας αλλά και κάθε πιστός στην Υπεραγία Θεοτόκο, την Μητέρα του Χριστού, και ταυτόχρονα Μητέρα όλων των Χριστιανών, τον αγιότερο εκπρόσωπο του γένους μας, Αυτήν που πρεσβεύει πάντοτε υπέρ ημών και όλου του κόσμου, τονίζοντας ότι για την Παναγία μας η Κοίμηση είναι αρχή αιώνιας ζωής. %audio%
Δεύτερη πολύ βασική θεολογική αρχή είναι η θεώρηση του ανθρώπου ως προσώπου. Η αρχή αυτή εκφράζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο την κατ΄ εικόνα Θεού δημιουργία του ανθρώπου. Η Ορθόδοξη αντίληψη δεν είναι ατομοκεντρική τον άνθρωπο δεν τον βλέπει ως άτομο με συγκεκριμένες πράξεις, δικαιώματα, υποχρεώσεις. Είναι προσωποκεντρική ο κάθε άνθρωπος κατανοείται ως σχέση κοινωνίας. Το πρόσωπο δεν είναι αυτονομημένο, αλλά δένεται με την οικογένειά του, τους συνανθρώπους του, την ευρύτερη κοινωνία, την Εκκλησία, τον Θεό.Το ανθρώπινο πρόσωπο δεν αποτελεί στατικό δεδομένο, αλλά δυναμικό γίγνεσθαι. Η γέννηση του ανθρώπου και η ανάπτυξη του εκφράζουν κοινωνία. Το πρόσωπο δεν νοείται ως απομονωμένο άτομο, γιατί υπάρχει πάντοτε εν κοινωνία. Βασικό συστατικό του προσώπου είναι η ελευθερία του αυτοπροσδιορισμού όχι μόνο στην επίγεια ζωή του, ...
Ο Σωκράτης Σχολαστικός, γεννημένος μεταξύ 380-385μ.Χ., ιστοριογράφος που αποτελεί την αξιοπιστότερη πηγή για τα εκκλησιαστικά (Παπαδοπούλου, Στ., Πατρολογία Γ, εκδ. Γρηγόρη, Αθήνα 2010, σ. 610), ομολογούσε την ένωση των δύο φύσεων του Χριστού και το ένα πρόσωπο κι αυτό οδήγησε τους «παλαιούς» να ονομάζουν τη Μαρία Θεοτόκο. (Εκκλησιαστική ιστορία Ζ, 32. Hansen 381. PG 67, 812A). Διαπιστώνουμε ότι ο ιστοριογράφος Σωκράτης Σχολαστικός, προφανώς εντρυφώντας στα εκκλησιαστικά, κατέληξε στη σύνδεση του όρου «Θεοτόκος» με τη Χριστολογία και συγκεκριμένα με την ενότητα του προσώπου του Χριστού, που απαντάται ήδη στον Ειρηναίο. Συνοδικά ο όρος Θεοτόκος πρωτοαπαντάται στη Σύνοδο της Αντιόχειας το 324 ή αρχές του 325, η οποία συγκλήθηκε λόγω της κακοδοξίας του Αρείου παρά την καταδίκη του σε αλεξανδρινή σύνοδο το 320. ...
