Για να μπορέσει η Βιοηθική να βοηθήσει τον άνθρωπο στα διλήμματα του, ουσιαστικά, θα πρέπει να μην υπηρετεί απλά την ευημερία. Θα πρέπει να αντιμετωπίσει τον άνθρωπο όχι μόνο σαν βιολογική οντότητα, αλλά σαν μια αθάνατη ψυχή και σαν μια εικόνα του Θεού. Ο Μ. Βασίλειος αναλύοντας το χωρίο των παροιμιών του Σολομώντος «Πρόσεχε ούν σεαυτώ» (Παροιμ. στ', 5) γράφει: «Πρόσεχε ούν σεαυτώ· τουτέστι, μήτε τοίς σοίς μήτε τοίς περί σε, αλλά σεαυτώ μόνω πρόσεχε. Αλλο γάρ εσμέν ημείς αυτοί, και άλλο τα ημέτερα, και άλλο τα περί ημάς. Ημείς μεν ούν εσμεν η ψυχή και ο νούς, καθό κατ εικόνα του κτίσαντος γεγενήμεθα· ημέτερον δε το σώμα και αι δι αυτού αισθήσεις· περί ημάς δε χρήματα, τέχναι και η λοιπή ...





















