Σεπτέμβριος 2014

Νέος, φιλόδοξος, με υπομονή, επιμονή αλλά και αυτοπεποίθηση είναι τα  πρώτα χαρακτηριστικά που διακρίνει κανείς στον Ζαχαρία Καρούνη. Ένας τραγουδιστής που από νωρίς απέδειξε ότι η μουσική είναι αυτό που αγαπά πηγαίνοντας σε ακροάσεις του Εθνικού Θεάτρου και στεκόμενος στη σκηνή δίπλα σε μεγάλους καλλιτέχνες. Για αυτά αλλά και για τον καινούριο του δίσκο "Τα υλικά των μυστικών" μιλά στην Πεμπτουσία. "Στο χώρο μπήκα πολύ φυσικά. Από μικρός είχα μια έφεση στη μουσική. Γεννήθηκα σε ένα μικρό χωριό της Λακωνίας, στα Πάκια και η μόνη μου καλλιτεχνική διέξοδος ήταν το ψαλτήρι της εκκλησίας γιατί δεν είχαμε άλλες δυνατότητες να καλλιεργήσουμε όσοι θέλαμε κάποιο μουσικό μας ταλέντο. Ξεκίνησα λοιπόν με την βυζαντινή μουσική και όταν ήρθα στην Αθήνα  πέρασα στη θεολογία και ...

Μια μοναδική προσφορά προς τους αναγνώστες της κάνει αυτό το Σάββατο η εφημερίδα "δημοκρατία". Προσφέρει ένα σπουδαίο βιβλίο της Μονής Βατοπαιδίου για τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή, μια από τις σημαντικότερες σύγχρονες πνευματικές μορφές του Αγίου Όρους. Τη βιογραφία έχει συγγράψει ο Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός, συγγραφέας σειράς ψυχωφελών βιβλίων του Μοναστηριού. Στο βιβλίο (450 σελίδων) υπάρχουν σπάνιες φωτογραφίες του γέροντα, άγνωστα περιστατικά και το χειρόγραφο κείμενο του "η δεκάφωνος Σάλπιγξ". Λόγω της σπουδαιότητας του βιβλίου καλό είναι οι αναγνώστες που ενδιαφέρονται να το αποκτήσουν να κάνουν κράτηση στο περίπτερο της γειτονιάς τους. %iofss%

Κοντά δύο χιλιάδες χρόνια πριν, όταν οι οπαδοί της νέας θρησκείας του Χριστού ήταν ακόμα λίγες χιλιάδες, Στη Ρώμη, την ξακουστή πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας, ζούσε ο στρατηγός Πλακίδας. Δυνατός και γενναίος στρατηλάτης, αγαπητός στον αυτοκράτορα για τα πολεμικά του κατορθώματα, μα πιο αγαπητός σε γνωστούς και φίλους του για τις αρετές του: την τρυφερή, σαν παιδική, καρδιά του, την καταδεκτικότητα, τα ευγενικά φερσίματά του, τις καλοσύνες του με τους φτωχούς. Ειδωλολάτρης ο Πλακίδας, ζούσε στο όμορφο αρχοντικό του με τη γυναίκα του και τους δυο γιους τους. Πρόσφερε τις θυσίες του στους ψεύτικους θεούς, μα σπλαχνιζόταν κι ελεούσε τους φτωχούς και τους ζητιάνους. Κι είχε φτωχούς πολλούς η Ρώμη. Μια μέρα έφυγε για το κυνήγι ο αφέντης. Ήταν καιρός τώρα που ...