Είχε γεννηθεί στην αρχή του δάσους. Χρόνο με τον χρόνο μεγάλωνε κι ο κορμός του και τα φύλλα του γίνονταν όλο και πιο εντυπωσιακά, όλο και πιο όμορφα και επιβλητικά. Χαιρόταν τις κελαρυστές φωνές των πουλιών, ξεδιψούσε με το δροσερό νερό της βροχής, χόρταινε με το άφθονο φως του ήλιου. Θα λέγαμε ότι ήταν ένα χαρούμενο και ξέγνοιαστο δέντρο. Το δέντρο μας λοιπόν, δάσος, πουλιά, πολιτείες και άνθρωποι το ήξεραν με το όνομα κέδρος. Είχε πολύ χοντρό και δυνατό κορμό και φύλλα λίγο μυτερά (όχι βέβαια τόσο μυτερά σαν αυτά που είχε το ξαδερφάκι του, το πεύκο) αλλά σίγουρα καταπράσινα. Έτσι ο κέδρος μας στόλιζε κι αυτός με την ομορφιά του το απέραντο βουνό. Ριζωμένος εκεί όμως και καθώς ο καιρός περνούσε, ...














